Jan Fryling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Fryling
Jan Fryling.jpg
Data i miejsce urodzenia 8 października 1891
Lwów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 3 marca 1977
Nowy Jork, USA
Chargé d’affaires RP w Japonii
Okres od 1 kwietnia 1930
do 30 września 1930
Poprzednik Zdzisław Okęcki (poseł)
Następca Antoni Jażdżewski (chargé d’affaires)
Jan Fryling
Rodzaj działalności społeczna, historyczna, publicystyczna, dyplomatyczna, dziennikarska
Prezes
Przynależność Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce
Okres urzędowania od 1972
do 3 marca 1977
Poprzednik Wiesław Domaniewski
Następca Wacław Jędrzejewicz
Dyrektor wykonawczy
Przynależność Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce
Okres urzędowania od 1962
do 1972
Poprzednik Wacław Jędrzejewicz
Następca Michał Budny
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Komandor Orderu Chrystusa Komandor Orderu Zbawiciela (Grecja) Order Lwa Białego III Klasy (Czechosłowacja) Komandor Orderu Świętego Sawy Komandor Orderu Korony Rumunii Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Jan Fryling (ur. 8 października 1891 we Lwowie, zm. 3 marca 1977 w Nowym Jorku) – polski urzędnik, dyplomata, dziennikarz, prezes Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce (1972–1977).

Życiorys[edytuj]

Ukończył III Gimnazjum we Lwowie. Studiował w Monachium i we Lwowie. Przed I wojną światową publikował jako poeta. W 1913 ogłosił wielokrotnie przedrukowywany wiersz O, karabinie mój. Służył w Legionach Polskich. W 1918 był recenzentem pisma Nowa Gazeta, pracował jako aplikant w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie i od listopada 1918 w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W 1921 obronił pracę doktorską z prawa na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1922 był urzędnikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Kierował w nim m.in. referatem Ligi Narodów oraz sekcją Europy Środkowo-Wschodniej i Bałkanów. Pisał pod pseudonimem recenzje teatralne we francuskojęzycznym warszawskim dzienniku Messager Polonais. W latach 1927–1930 pracował w Poselstwie RP w Tokio (pod koniec misji od kwietnia do października 1930 jako chargé d'affaire ad interim). Po powrocie do Polski pracował w MSZ i jednocześnie od 1932 do 1936 był wykładowcą dyplomacji na Uniwersytecie Jana Kazimierza oraz w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w Rumunii, od września 1939 do października 1940 pracował w Konsulacie RP w Czerniowcach, po jego przeniesieniu w Suczawie. Następnie przebywał jako uchodźca w Jerozolimie. W maju 1941 został kierownikiem Polskiego Radia Kair, którego był jedynym pracownikiem. W związku z tym również redagował audycje i był spikerem rozgłośni. Od listopada 1943 przebywał w Chinach, był najpierw radcą w poselstwie RP, a od kwietnia 1945 do 1949 stał na czele placówki z ramienia Rządu RP na uchodźstwie przy rządzie Republiki Chińskiej (Czang Kaj-szeka) . W kwietniu 1949 wyjechał do Indii, gdzie do maja 1956 był nieformalnym przedstawicielem Rządu RP na uchodźstwie w Kalkucie.

W 1956 zamieszkał w USA, w październiku tego roku został współpracownikiem nowojorskiego oddziału Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, dla której m.in. przygotowywał recenzje teatralne i omówienia książek. Od marca 1957 zajmował się redakcją wydawnictw Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce. W 1964 został dyrektorem wykonawczym Instytutu, a od 1972 do śmierci był jego prezesem. Był członkiem jury nagrody literackiej londyńskich Wiadomości (1972–1977), w których także już wcześniej publikował, a w latach 1973–1977 kierował Komitetem Nagród Fundacji Alfreda Jurzykowskiego. Członek czynny zamiejscowy Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1970)[1].

Opublikował tomy wspomnień Złote litery, srebrne litery (1974), W osiemdziesięciu latach naokoło świata (1978)

Otrzymał nagrodę Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie (1974), był też odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1973)[2], Orderem Chrystusa III klasy (1934)[3], greckim Orderem Zbawiciela III klasy[4], Orderem Lwa Białego IV klasy, Orderem św. Sawy, Orderem Korony Rumunii i Orderem Legii Honorowej.

Został pochowany na Maple Grove Cemetery w Kew Gardens.

Przypisy

  1. Wybór członków Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Polskie Towarzystwo Naukowe na Ojczyźnie s. 99. docplayer.pl. [dostęp 2016-10-14].
  2. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 28, Nr 5 z 31 grudnia 1973. 
  3. Estrangeiros com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 2015-09-27].
  4. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 57, 1935. 

Bibliografia[edytuj]