Jan Główczyk (dziennikarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Piotr Główczyk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1927
Grybów
Data śmierci 23 września 2004
Zawód dziennikarz, działacz PZPR, ekonomista

Jan Piotr Główczyk (ur. 30 maja 1927 w Grybowie, zm. 23 września 2004[1]) – polski dziennikarz, działacz polityczny, publicysta, doktor nauk ekonomicznych.

Syn Piotra i Florentyny. W latach 1943–1947 pracował w Nowym Sączu – kolejno jako robotnik w „Etikettenfabrik” (do 1944) i rejestrator w Urzędzie Skarbowym (od 1945). Następnie podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w roku 1950, uzyskując stopień magistra nauk spółdzielczych. W tym samym roku był przez 11 miesięcy zastępcą asystenta na UJ, a przez kolejne półtora roku (1951–1952) młodszym asystentem w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie.

W latach 1949–1952 należał do Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej, Związku Młodzieży Polskiej i Zrzeszenia Studentów Polskich. W 1952 roku został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i aspirantem w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR, którym był do roku 1955. Następnie przez rok był II sekretarzem POP PZPR. W latach 1956–1962 był adiunktem Katedry Ekonomii Politycznej w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 1957–1982 był redaktorem naczelnym czasopisma „Życie Gospodarcze”. Był też członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (od 1960) i Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (od 1971).

Członek Komitetu Centralnego PZPR w latach 1981–1990, zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR w latach 1981–1986, członek Biura Politycznego KC PZPR w latach 1986–1988. Sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w latach 1982–1988. W latach 80. wchodził również w skład Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR Nowe Drogi[2].

W okresie zasiadania w Biurze Politycznym KC PZPR był wielokrotnie odznaczany, m. in. w 1983 otrzymał bułgarski jubileuszowy Medal 100 Rocznicy Urodzin Georgi Dymitrowa [3], a w 1985 roku otrzymał od Prezydium Rady Najwyższej ZSRR Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Informacje na stronie nekrologi-baza.pl
  2. „Nowe Drogi” nr 2/1985, s. 2.
  3. Wojskowy Przegląd Historyczny", nr 1 (107), styczeń-marzec 1984, str. 116
  4. Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 4 (114), październik-grudzień 1985, str. 265

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]