Jan Gawroński (dyplomata)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób dyplomaty Jana Gawrońskiego na cmentarzu powązkowskim

Jan Gawroński (ur. 25 stycznia 1892 w Warszawie, zm. 26 stycznia 1983 w Rzymie) – polski pisarz, dyplomata II Rzeczypospolitej, mąż Luciany Frassati.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Heleny z Lubomirskich. Od 1919 pracował w służbie dyplomatycznej RP, kolejno w Szwajcarii, Niemczech, Holandii, Turcji i Austrii. od 1929 do 1932 był radcą Poselstwa RP w Ankarze, następnie przez rok pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 1933 był radcą w Ambasadzie RP w Wiedniu, a w 1934 roku objął funkcję ambasadora w Wiedniu i pełnił ją do 1938 roku. Po utracie niezawisłości przez Austrię '(anschluss)' odwołany do Warszawy. Tam zastał go napad hitlerowski. Jesienią 1939 przedostał się z rodziną do Włoch. W okresie II wojny światowej utrzymywał poprawne stosunki z faszystami włoskimi, traktując ich jako przeciwwagę dla narodowego socjalizmu, a w ostateczności jako integralną część koalicji antyhitlerowskiej.

Po wojnie pozostał na emigracji we Włoszech. Opublikował kilka książek wspomnieniowych i podróżniczych[1][2]. Zgodnie ze swoją ostatnią wolą spoczął w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 6, rząd 2, miejsce 11)[3].

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • "Dyplomatyczne wagary" (1965),
  • "Moja misja w Wiedniu: 1932-1938" (1965),
  • "Wzdłuż mojej drogi: sylwetki i wspomnienia" (1968),
  • "Do źródła muz: greckie wrażenia dyletanta" (1970),
  • "Drogi prowadzą do Rzymu: wspomnienia i refleksje" (1972)
  • "Gdzie wzrok nie sięga...: refleksje z wędrówki po Jonii" (1973).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1925 roku poślubił Lucianę Frassati – córkę założyciela gazety La Stampa i siostrę późniejszego błogosławionego Piera Giorgio Frassatiego. Sześcioro dzieci: Jaś, Alfredo, Wanda, Giovanna, Maria Grazia, Nella.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]