Jan Gebauer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Gebauer

Jan Gebauer (ur. 8 września 1838 w Ubislavicach – zm. 25 maja 1907 w Pradze) – czeski filolog i językoznawca[1], profesor filologii czeskiej i słowiańskiej na uniwersytecie w Pradze.

Ukończył gimnazjum w Jiczynie[2]. Początkowo studiował teologię[2], ale po trzech semestrach zmienił kierunek na lingwistykę[2]. Poznawał filologię słowiańską[2], niemiecką[2], klasyczną[2] i indoeuropejską[2]. Gebauer był twórcą nowej gramatyki czeskiej i nowoczesnego sposobu historycznych badań naukowych w dziedzinie czeskiego językoznawstwa. Był autorem nieukończonego[1] "Słownika języka staroczeskiego" (Slovník staročeský) i "Historycznej gramatyki języka czeskiego" (Historická mluvnice jazyka českého)[1]. Z profesorem Tomaszem G. Masarykiem zwycięsko przeprowadził naukowo-literacką kampanię przeciw autentyczności rękopisów królowodworskiego i zielonogórskiego[2], uważanych dawniej za najstarszy zabytek literatury czeskiej, a w rzeczywistości będących falsyfikatami z okresu odrodzenia narodowego (początek XIX wieku).

W 1900 przyznano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego[3].

Przypisy

  1. a b c Zbigniew Gołąb, Adam Heinz, Kazimierz Polański: Słownik terminologii językoznawczej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968, s. 675.
  2. a b c d e f g h Jan Gebauer (cz.). old.ujc.avcr.cz. [dostęp 2016-10-27].
  3. Doktorzy honoris causa (pol.). uj.edu.pl. [dostęp 2016-10-27].

Bibliografia[edytuj]