Jan Hrynkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Piotr Hrynkowski (ur. 15 czerwca 1891 w Żelechowie k. Lwowa, zm. 21 marca 1971 w Krakowie) – polski malarz, grafik i scenograf.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych malarstwo u Józefa Pankiewicza i rzeźbę u Konstantego Laszczki, dyplom otrzymał w 1918. W 1914 zaciągnął się do 1 Brygady Legionów Polskich, został zaszeregowany do 4 kompanii 1 baonu 1 Pułku Piechoty, a następnie w 1 Pułku Artylerii. Po przejściu do rezerwy związał się z grupą krakowskich formistów. Od 1921 przez pięć lat przebywał w Paryżu, studiując u André Lothe. Po powrocie do Krakowa był jednym z twórców ugrupowania Jednoróg i jego prezesem przez cały czas istnienia ugrupowania. Od 1926 pracował jako scenograf w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. W okresie okupacji niemieckiej pełnił funkcję nieoficjalnego prezesa Zwiazku Artystów Plastyków w Krakowie i był organizatorem Kawiarni Plastyków w Domu Plastyków. Zorganizował tam wraz ze Stefanem Zbigniewiczem jawny Teatr Lalkowy Brzdąc. Po 1945 był scenografem w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego, a od 1955 do 1963 w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu. Projektował też scenografie dla Starego Teatru w Krakowie. W 1966 odbyła się jego duża wystawa monograficzna w warszawskiej „Zachęcie”.

W listopadzie 2018 w Muzeum Narodowym w Krakowie otwarto dużą wystawę poświęconą Hrynkowskiemu: „Jan Hrynkowski. Opowieść artysty”, której autorem był Światosław Lenartowicz[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Światosław Lenartowicz, Jan Hrynkowski (1891-1971), Kraków: Muzeum Narodowe w Krakowie, 2019, ISBN 978-83-7581-331-9, OCLC 1129888879 [dostęp 2019-12-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]