Jan Ignacy Wodyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Ignacy Wodyński
Data i miejsce urodzenia

31 lipca 1903
Jasło

Data i miejsce śmierci

23 czerwca 1988
Warszawa

Zawód, zajęcie

malarz, wykładowca

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej

Jan Ignacy Wodyński (ur. 31 lipca 1903 w Jaśle, zm. 23 czerwca 1988 w Warszawie) – polski malarz i wykładowca akademicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Stanisława i Stanisławy z Kamińskich[1]. Ukończył Gimnazjum w Jaśle[2], a następnie studiował w latach 1923–1928 w pracowni Wojciecha Weissa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Studiował także w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych oraz na uczelniach we Francji i Włoszech. W 1920 ochotniczo służył w Wojsku Polskim.

Był współzałożycielem i członkiem grupy Pryzmat, funkcjonującej w latach 1928–1939. W 1934 roku był członkiem-założycielem warszawskiego oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków, działał w tej organizacji do 1983. Od 1937 do 1939 roku pracował jako asystent profesora Felicjana Kowarskiego w SSP w Warszawie.

Po wojnie brał udział w organizacji Szkoły Sztuk Plastycznych w Katowicach. Od 1 października 1945 do 1946 roku pracował na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Katedrze Malarstwa Dekoracyjnego na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. W latach 1947–1953 był wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku (obecnie: Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku), gdzie prowadził pracownię malarstwa na Wydziale Malarstwa. W latach 1949–1950 piastował funkcję rektora, a od 1950 do 1951 roku dziekana Wydziału Malarstwa. Od 1961 roku do przejścia na emeryturę w 1972 roku pracował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Malował obrazy olejne, akwarele, gwasze i rysunki, tworzył też dekoracje wnętrz, m.in. dla Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Był autorem dekoracji na ulicy Długiej w Gdańsku, a także polichromii na rynku w Lublinie.

Od 7 lipca 1931 był mężem Zofii Babczyk[1].

Zmarł 23 czerwca 1988 roku w Warszawie, został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera K-4-7)[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Odsłonięcie w dniu 16 czerwca 2018 tablicy pamiątkowej ku czci Jana Wodyńskiego na ścianie budynku w Jaśle, który stoi na miejscu jego przedwojennego domu[6]. W 2019 roku powstał film o życiu i twórczości Jana Wodyńskiego, który wyreżyserował artysta malarz Łukasz Wodyński[7]. W filmie wykorzystano utwory Question Mark z płyty La Terra Rossa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 345–346. [dostęp 2021-12-01].
  2. Jubileusz jasielskiej szkoły. „Nowiny”, s. 4, Nr 144 z 18 czerwca 1968. 
  3. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze
  4. M.P. z 1955 r. nr 96, poz. 1298 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
  5. M.P. z 1955 r. nr 104, poz. 1411 - Uchwała Rady Państwa z dnia 25 marca 1955 r. nr 0/431 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
  6. Wodyński – symboliczny powrót do Jasła, Muzeum Regionalne w Jaśle [dostęp 2018-10-28] (pol.).
  7. Premiera filmu "Jan Wodyński zapisane kolorem", Muzeum Regionalne w Jaśle.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sławomir Kalembka (red.), Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–2004. Materiały do biografii, Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2006, s. 746, ISBN 83-231-1988-0.
  • Barbara Czajka (red.), Jan Wodyński - Muzeum Regionalne w Jaśle, Jasło: Muzeum Regionalne w Jaśle, 2018, s. 36, ISBN 978-83-951011-0-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]