Jan Kleniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Kleniewski herbu Zagłoba (ur. 11 grudnia 1845 w Ciołkowie w ziemi płockiej, zm. 28 grudnia 1918 w Warszawie) – ziemianin, przemysłowiec, rolnik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jan Kleniewski urodził się 11 grudnia 1845 w Ciołkowie w Płockiem, jako młodszy z braci, był synem Franciszka Kleniewskiego herbu Zagłoba oraz Marii z Lasockich herbu Dołęga.

Szkołę średnią ukończył w Warszawie, tam też studiował prawo w Szkole Głównej. Następnie wyjechał do Niemiec, aby studiować rolnictwo w słynnej Akademii Rolniczej (dzisiejszym Uniwersytecie Hohenheim) w Hohenheim koło Stuttgartu (Wirtembergia), gdzie następnie odbył praktykę agronomiczną. Po powrocie do kraju nabył (w 1871) wraz z ojcem i bratem Władysławem od spadkobierców Kazimierza Wydrychiewicza - rozległe włości opolskie należące niegdyś do Lubomirskich. Rok później, w wyniku podziału majątku pomiędzy braćmi, stał się właścicielem czterech kluczy: Kluczkowic, Łazisk, Wrzelowa i Szczekarkowa (kluczami nazywano folwarki pozostające pod wspólną administracją). Okazał się doskonałym gospodarzem, jednym z prekursorów nowoczesnego rolnictwa, a otrzymany majątek wydatnie pomnożył.

20 stycznia 1880 ożenił się z Marią z Jarocińskich herbu Jastrzębiec, pochodzącą z drobnej szlachty z ziemi sieradzkiej. Mieli pięcioro dzieci, dwoje zmarło w dzieciństwie.

W 1882 Kleniewscy podjęli decyzję o wybudowaniu pałacu w Kluczkowicach tam z czasem umieszczając centrum swoich opolskich dóbr (...). Został zamieszkany przed zimą 1885 roku ale z powodu wilgotnych murów Kleniewscy zmuszeni zostali do przeniesienia się do drewnianego dworku w Brzozowej[1]. Jan Kleniewski był poglądów narodowych, gościł w Kluczkowicach Romana Dmowskiego[2].

Zmarł 28 grudnia 1918 w Warszawie. Pochowany został w rodzinnym grobowcu we Wrzelowcu.

Działalność Jana Kleniewskiego[edytuj | edytuj kod]

  • Zrezygnował z uprawy zbóż na rzecz roślin przemysłowych.
  • Założył jedne z największych w Królestwie Polskim plantacje chmielu (100 morgów) i buraków cukrowych. Posiadał kilka suszarni i siarkownię chmielu. By pozyskać więcej gruntów pod uprawę, zmeliorował i osuszył mokradła na Powiślu. Wszystko co wyprodukował, przetwarzał na miejscu.
  • Był współorganizatorem cukrowni w Opolu Lub. i twórcą swojej we Wrzelowie nazwanej „Zagłobą”.
  • Rozbudował i zmodernizował browar w Kluczkowicach i gorzelnię w Łaziskach.
  • Wybudował fabrykę serów szwajcarskich w Szczekarkowie.
  • Założył cegielnię w Łemczyżnie i fabrykę kafli.
  • Przy 400-morgowej plantacji wikliny nad Wisłą założył fabrykę koszyków, wyplatano tam kosze, meble i galanterię.
  • Surowiec drzewny pozyskiwany ze swoich lasów (1600 morgów) przetwarzał w tartakach, terpentyniarniach, stolarniach, gdzie produkowano gont, parkiety, meble.
  • Posiadał liczne młyny wodne i parowe.
  • W 1917 założył swoją kolejkę wąskotorową łączącą Zagłobę z Nałęczowem z odnogą Karczmiska–Opole (łącznie 35 km)* Posiadał sieć sklepów w Opolu, Puławach i Warszawie, sprzedającą robione przez jego firmy produkty
  • Wybudował pałac w Kluczkowicach-Osiedlu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]