Jan Korkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Korkiewicz
ilustracja
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1898
Majdan Średni
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1915–1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty, 1 Pułk Piechoty Legionów, 201 Ochotniczy Pułk Piechoty, 24 Pułk Piechoty, Szkoła Podchorążych Piechoty, 37 Łęczycki Pułk Piechoty, Centrum Wyszkolenia Piechoty, 145 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii, wykładowca SPPiech., dowódca batalionu, wykładowca CWPiech.
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
konflikt polsko-litewski:

II wojna światowa:

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Jan Korkiewicz (ur. 19 czerwca 1898 w Majdanie Średnim, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jan Korkiewicz był synem Władysława i Agaty z domu Ciesielska, urodził się w Majdanie Średnim w województwie stanisławowskim.

W 1915 roku wstąpił do 1 pułku piechoty Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym wcielony do armii austriackiej, walczył na froncie włoskim i ukraińskim. Po wyjściu z niewoli ukraińskiej w 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Został przydzielony jako dowódca kompanii do 1 pułku piechoty Legionów, w którego szeregach uczestniczył w wojnie z bolszewikami. Następnie został przeniesiony do 201 Ochotniczego pułku piechoty. Razem z jednostką został włączony do Dywizji Ochotniczej i brał udział w tzw. buncie Żeligowskiego.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 roku służył w 24 pułku piechoty. W tym samym roku został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. Od 1927 roku został przeniesiony do kadry Szkoły Podchorążych Piechoty. W szkole służył do 1937 roku, w 1932 został awansowany do stopnia majora piechoty. W 1937 roku mianowany dowódcą II baonu w 37 Łęczyckim pułku piechoty, a następnie skierowany jako wykładowca do Centrum Wyszkolenia Piechoty.

W czasie mobilizacji w 1939 roku został mianowany dowódcą II baonu w 145 pułku piechoty. W czasie wojny we wrześniu 1939 roku walczył najpierw w okolicach Różana i Wyszkowa z Niemcami, a po rozbiciu 41 Dywizji Piechoty, w skład której wchodził 145 pp w okolicach Stoczka Węgrowskiego w dniu 10 września, razem z resztkami dywizji przedarł się w okolice Włodawy. Po koncentracji w okolicach Chełma, jednostka weszła w skład Frontu Północnego. W dniu 26 września otoczona przez wojska niemieckie i oddziały Armii Czerwonej, skapitulowała, a Jan Korkiewicz dostał się do niewoli sowieckiej.

W 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[1]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  2. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 103

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​, s. 243
  • Rocznik Oficerski 1923 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 194, 424
  • Rocznik Oficerski 1924 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 182, 367
  • Rocznik Oficerski 1928 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, s. 134, 203
  • Rocznik Oficerski 1932 – Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, s. 39, 803
  • Ogrody wspomnień – Jan Korkiewicz [dostęp 2012-07-7]