Jan Krzystyniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Krzystyniak
Data i miejsce
urodzenia
14 marca 1958
Zielona Góra

Jan Krzystyniak (ur. 14 marca 1958 w Zielonej Górze) – były polski żużlowiec, trener sportu żużlowego. Dziewięciokrotny mistrz Polski (łącznie w parach i w drużynie).

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Licencję żużlową zdobył w 1978 r. idąc śladami swojego brata bliźniaka, Alfreda. Do 1985 r. reprezentował barwy Falubazu Zielona Góra, kolejnymi jego klubami były: Unia Leszno (1986–1988), Stal Rzeszów (1989–1993), Polonia Piła (1994–1997) oraz Iskra Ostrów Wielkopolski (1998). Jest dziesięciokrotnym medalistą Drużynowych Mistrzostw Polski: pięciokrotnie złotym (1981, 1982, 1985, 1987, 1988), srebrnym (1984) oraz czterokrotnie brązowym (1979, 1986, 1996, 1997). W czasie swojej kariery czterokrotnie zdobył tytuły Mistrza Polski Par Klubowych, był również dwukrotnym srebrnym medalistą Indywidualnych Mistrzostw Polski (1988, 1989).

Odniósł szereg sukcesów w krajowych turniejach indywidualnych, m.in.:

Dwukrotnie awansował do finałów kontynentalnych Indywidualnych Mistrzostw Świata, w obu przypadkach zajmując XVI miejsca (Lonigo 1987, Norden 1990).

Po zakończeniu kariery żużlowej był trenerem m.in. w Unii Leszno, Włókniarzu Częstochowa i Starcie Gniezno[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Jan Krzystyniak (biały kask) na Turnieju Sponsorów w Gnieźnie w 1991 roku. Z tyłu Jeremy Doncaster.