Jan Lanckoroński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Lanckoroński herbu Zadora – kustosz sandomierski w latach 1657-1659, kanonik krakowski i lwowski, scholastyk kamieniecki.

Syn wojewody ruskiego Stanisława i Aleksandry Sienieńskiej.

Elektor Jana III Sobieskiego z województwa podolskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwik Łętowski, Katalog biskupów, prałatów i kanoników krakowskich.T.3 Prałaci i kanonicy krakowscy, Kraków 1852, s. 229.
  • Jan Wiśniewski, Katalog prałatów i kanoników sandomierskich od 1186-1926 r. tudzież sesje kapituły sandomierskiej od 1581 do 1866 r., Radom 1928, s. 174.
  • Herbarz Polski, t. XIII, Warszawa 1909, s. 338.]