Jan „Głowacz” Leżeński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Jan Leżeński)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Leżeński
Herb
Nałęcz
Rodzina Leżeńscy herbu Nałęcz
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1399
Wielkie Księstwo Litewskie
Żona

Jadwiga z Leżenic

Dzieci

Abraham Leżeński
Jan „Głowacz” Leżeński (junior)

Jan „Głowacz” Leżeński (poległy 12 sierpnia 1399 w Bitwie nad Worsklą) – magnat herbu Nałęcz, rycerz króla Władysława Jagiełły, wojewoda czerski i płocki, starosta Łęczycki od 1392[1], a w 1399 wojewoda łęczycki[2]. Protoplasta rodu Leżeńskich[1].

Według legend niektórych herbarzy Jan Leżeński „Głowacz” był jednym z dwóch synów króla Kazimierza Wielkiego[3] – ostatniego z rodu Piastów i Esterki. Wraz ze swoim bratem Niemierzą został oddany pod opiekę do Abrahama z Nowego Dworu. Był właścicielem posiadłości w Leżenicach, gdzie w 1390 roku założył parafię i wybudował pierwszy kościół. W 1393 roku król Władysław Jagiełło nadał synom Abrahama z Nowego Dworu – Niemierzy, Janowi Głowaczowi Leżeńskiemu i Abrahamowi zamki Zbąszyń i Kiebłowo wraz z przyległymi miastami i wsiami. Był to akt wdzięczności za sumy pieniędzy pożyczone królowi Ludwikowi Węgierskiemu oraz królowym Elżbiecie Łokietkównie i Jadwidze[4][5]. Jan Głowacz Leżeński był żonaty z Jadwigą z Leżenic i miał z nią dwóch synów, Abrahama Leżeńskiego, który później przyjął nazwisko Zbąski i piastował urząd sędziego poznańskiego oraz Jana „Głowacza” Leżeńskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk Poznań 2003 s. 174