Jan Madaliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Madaliński
biskup tytularny teodozyjski
Herb Jan Madaliński
Kraj działania Polska
Data śmierci 1644
biskup pomocniczy gnieźnieński
Okres sprawowania 1640-1644
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 22 października 1639
Sakra biskupia 1640
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 1640
Konsekrator Jan Lipski

Jan Madaliński herbu Larysza (zm. w 1644) – ksiądz katolicki, kanonik kruszwicki, gnieźnieński, poznański i włocławski, sekretarz królewski, opat lądzki, od 1640 biskup pomocniczy gnieźnieński.

Życiorys[edytuj]

Był synem Sebastiana Madalińskiego h. Larysza i Jadwigi Kobierzyckiej h. Korab[1]. Gruntownie wykształcony, w 1611 był studentem Uniwersytetu w Padwie[2], następnie w Rzymie. Po ukończeniu studiów został wyświęcony na kapłana, a następnie mianowany kanonikiem kruszwickim. W marcu 1620 został kanonikiem poznańskim, a we wrześniu tego roku gnieźnieńskim. Tytuł kanonika gnieźnieńskiego otrzymał od arcybiskupa Wawrzyńca Gębickiego, który w uznaniu wiedzy i rozwagi Madalińskiego mianował go swoim kanclerzem[1]. W 1622 pełnił urząd proboszcza parafii św. Katarzyny w Zgierzu[3]. Otrzymywał też różne funkcje publiczne. Dwukrotnie, w 1624 i w 1627 uczestniczył w sejmie warszawskim[1].

12 maja 1627 w imieniu arcybiskupa Jana Wężyka obejmował rządy w archidiecezji jako jego pełnomocnik i kanclerz. Polecony przez abpa Wężyka królowi Zygmuntowi III otrzymał tytuł sekretarza królewskiego. W 1629 z nominacji króla został opatem klasztoru w Lądzie. W 1631 z ramienia kapituły archidiecezjalnej uczestniczył jako wiceprezydent w Trybunale Głównym Koronnym[1]. Po wyborze Andrzeja Gembickiego na biskupa łuckiego znalazł się w gronie kandydatów na zwolniony przez niego urząd biskupa pomocniczego. Po uzyskaniu poparcia arcybiskupa Jana Lipskiego został zatwierdzony na to stanowisko przez Stolicę Apostolską jako biskup tytularny teodozyjski. Konsekrowany przez arcybiskupa Lipskiego, objął urząd 18 października 1640 poprzez swojego prokuratora, penitencjarza metropolitalnego Bartłomieja Brodnickiego. Sprawował urząd biskupa zaledwie cztery lata. Zmarł w 1644[1][2].

Z jego działalności biskupiej znane są dość liczne konsekracje świątyń, między innymi w 1642 w Smogulcu, w 1643 w Koninie, Skalmierzycach i Choczu oraz w kościół w Ostrowie Wielkopolskim (data konsekracji nieznana)[1]. 14 maja 1643 konsekrował też z pozwolenia biskupa krakowskiego Piotra Gembickiego położony u stóp Jasnej Góry kościół św. Barbary w Częstochowie[4].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f Jan Korytkowski: Prałaci i kanonicy katedry metropolitalnej gnieźnieńskiej od roku 1000 aż do dni naszych. Podług źródeł archiwalnych, T. 2. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2012-11-30].
  2. a b Adam Boniecki: Herbarz polski. T. 16: Łopuszańscy - Madalińscy / ułożyli Adam Boniecki i Artur Reiski. e-biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego. [dostęp 2012-11-30].
  3. Historia Parafii. Proboszczowie zgierskiej parafii. Parafia farna św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Zgierzu. [dostęp 2012-11-30].
  4. Mariusz Frukacz: Radio Maryja u św. Barbary. Tygodnik katolicki Niedziela, 2009-04-27. [dostęp 2012-11-30].