Jan Marian Krassowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Marian Krassowski
Data i miejsce urodzenia 9 września 1883
Smogorzów
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1947
Warszawa
Zawód, zajęcie astronom
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości

Jan Marian Krassowski (ur. 9 września 1883 w Smogorzowie, zm. 24 stycznia 1947 w Warszawie) – polski astronom.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojcem był Franciszek hr. Krassowski herbu Ślepowron, a matką Ludwika baronowa Reisky de Dubnitz. Po ukończeniu gimnazjum w Jałcie studiował na Wydziale Filozoficzno-Matematycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, od drugiego roku studiów pracował w obserwatorium astronomicznym. W 1910 na podstawie rozprawy o zmienności szerokości geograficzne uzyskał tytuł doktora nauk i wyjechał do Rosji, gdzie przez rok pracował w obserwatorium astronomicznym w Pułkowie. Następnie wyjechał do Genewy i Paryża, gdzie kontynuował naukę. Od 1912 był asystentem w obserwatorium Politechniki Lwowskiej, w 1915 wyjechał do Warszawy, gdzie od 15 listopada na Uniwersytecie Warszawskim wykładał astronomię opisową. Do Lwowa powrócił na krótko w 1918, przedstawił wówczas na Uniwersytecie Lwowskim pracę habilitacyjną z zakresu "astronomii ogólnej i mechaniki nieba". Następnie powrócił do Warszawy, gdzie od 1919 do 1921 zajmował stanowisko docenta tymczasowego na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie otrzymał mianowanie na stopień profesora. W 1920 ogłosił pracę O wyznaczaniu szerokości geograficznej i zboczenia magnetycznego w Polsce w XVII w., w której zawarł i opisał odnalezioną podczas studiów Paryżu notatkę sporządzoną przez Pierre Des Noyers'a dla Heweliusza, a dotyczącą pierwszego pomiaru deklinacji magnetycznej w Warszawie z 1647[1].

W latach 1916–1919 pełnił obowiązki dyrektora obserwatorium astronomicznego w Warszawie[2].

W 1926 roku zainicjował powstanie obserwatorium w Piasecznie. Równolegle do pracy na Uniwersytecie Warszawskim prowadził wykłady w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie oraz pracował jako doradca naukowy do spraw astronomiczno-geodezyjnych i kartografii matematycznej w Wojskowym Instytucie Geograficznym. Po 1945 pracował w Geodezyjnym Instytucie Naukowo-Badawczym, w 1946 odbył podróż do Wielkiej Brytanii, Francji i Szwecji, gdzie nawiązał kontakty naukowe i zdobył informacje dotyczące zmian w zakresie wiedzy geodezyjnej. Biegle władał kilkoma językami obcymi, był członkiem czynnym Międzynarodowej Unii Geodezyjnej i Geofizycznej. Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu parafialnym w Piasecznie[3]. Odznaczony Krzyżem Niepodległości.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Olczak "Orientacja niektórych dawnych planów Warszawy a zmiany wiekowe deklinacji magnetycznej. Informacja wstępna" Kwartalnik Historii Nauki i Techniki 29/1, 1984, s. 101–122
  2. Stulecie Obserwatorium Warszawskiego, Urania Nr. 6, Warszawa 1925, s. 26–27
  3. Piaseczno Cmentarz Parafialny Św. Anny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]