Jan Mikołaj Daniłowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Jana Mikołaja Daniłowicza. Zobacz też: inne osoby nazywające się Jan Daniłowicz lub Mikołaj Daniłowicz.
Jan Mikołaj Daniłowicz
Herb
Sas
Rodzina Daniłowiczowie herbu Sas
Data śmierci 7 stycznia 1650
Ojciec Mikołaj Daniłowicz
Żona

Zofia Tęczyńska

Jan Mikołaj Daniłowicz herbu Sas (zm. 7 stycznia 1650[1][2] lub 1649[3]) – podskarbi wielki koronny w latach 1632-1650, podskarbi nadworny koronny w latach 1627-1632, żupnik krakowski w latach 1640-1642, podstoli koronny w latach 1620-1627, żupnik krakowski (1640–1642) starosta przemyski w latach 1631-1650, starosta samborski, starosta czerwonogrodzki w 1632 roku[a], starosta chełmski w latach 1617–1632, starosta błoński w 1638 roku[b], starosta ratneński w 1638 roku[c], starosta kolski w 1631 roku[6].

Jako minister[d] wziął udział w sejmach: 1632 (II), 1632 (III), 1633, 1634, 1635 (I), 1635 (II), 1637 (I), 1637 (II), 1638, 1640, 1642, 1643, 1645, 1646, 1647, 1648 (I), 1648 (II), 1649, 1649/1650[2].

Syn Mikołaja.

W 1605 roku wpisał się do Albumu studentów Akademii Zamoyskiej[7]. Studiował na Uniwersytecie w Padwie w 1617 roku, w Lowanium w 1619 roku, w Dillingen w latach 1623–1626[8].

W 1620 został podstolim wielkim koronnym, w 1627 podskarbim nadwornym koronnym, wreszcie w 1632 podskarbim wielkim. Był zręcznym administratorem, wzbudzał uznanie za umiejętność ściągania pieniędzy do skarbu koronnego na cele wojny ze Szwecją i Rosją.

Poseł na sejm 1624, 1625, 1627 roku z ziemi chełmskiej[9]. Poseł na sejm warszawski 1626 roku z ziemi chełmskiej[10]. Poseł z ziemi chełmskiej na sejm i deputat tego województwa na Trybunał Skarbowy Koronny w 1627 roku[11]. Poseł na sejm nadzwyczajny 1629 roku z ziemi chełmskiej[12].

Był elektorem Władysława IV Wazy z województwa ruskiego w 1632 roku[13], w 1645 wraz ze żoną Zofią fundatorem kościoła Niepokalanego Poczęcia w Lublinie, drugiej świątyni karmelitanek bosych w tym mieście[14].

Żonaty z Zofią Tęczyńską, córką Gabriela Tęczyńskiego. Zmarł bezpotomnie[15].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W tym roku uzyskał dożywocie na starostwo czerwonogrodzkie[4].
  2. W tym roku uzyskał dożywocie na starostwo błońskie z Zofią Tęczyńską[1].
  3. W tym roku uzyskał dożywocie na starostwie ratneńskim wraz z Zofią Tęczyńską [5].
  4. Wierzbicki myli ministrów z senatorami, nazywając go ministrem i senatorem, niektórzy ministrowie wchodzili do senatu, ale nie byli senatorami.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Chłapowski 2017 ↓, s. 271.
  2. a b Leszek Andrzej Wierzbicki, Senatorowie koronni na sejmach Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 49.
  3. Wojciech Hejnosz, Daniłowicz Jan Mikołaj, Polski Słownik Biograficzny, t. IV, Kraków 1938, s. 415.
  4. Chłapowski 2017 ↓, s. 249.
  5. Chłapowski 2017 ↓, s. 227.
  6. Chłapowski 2017 ↓, s. 155.
  7. Henryk Gmiterek, Album studentów Akademii Zamoyskiej 1595–1781, Warszawa 1994, s. 54.
  8. Marcin Broniarczyk, Wykształcenie świeckich senatorów w Koronie za Władysława IV, w: Kwartalnik Historyczny R. 119 nr 2 (2012), s. 274.
  9. Jan Seredyka, Parlamentarzyści drugiej połowy panowania Zygmunta III Wazy, Opole 1989, s. 98.
  10. Jan Kwak, Sejm warszawski 1626 roku, Opole 1985, s. 130.
  11. Volumina Legum, t. 3, Petersburg 1859, s. 261.
  12. Jan Seredyka, Parlamentarzyści drugiej połowy panowania Zygmunta III Wazy, Opole 1989, s. 97.
  13. Suffragia Woiewodztw y Ziem Koronnych, y W. X. Litewskiego, Zgodnie ná Naiásnieyssego Władisława Zygmunta ... roku 1632 ... Woiewodztwo Krákowskie., [b.n.s.]
  14. Jakub Sito, Andrzej Betlej. Lubelskie dzieła Bartłomieja Biernatowicza, [w:] Studia nad sztuką renesansu i baroku, T. 5. Lublin 2004, s. 169.
  15. Opis historyczny parafii i miasta Staszów do 1918 r., Staszów: Parafia Rzymsko-Katolicka, 1990.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Chłapowski: Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe. Warszawa/Bellerive-sur-Allier: Wydawnictwo DiG/La Rama, 2017. ISBN 978-83-286-0024-9.