Jan Mikołaj Daniłowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy Jana Mikołaja Daniłowicza. Zobacz też: inni Janowie Daniłowiczowie.
Jan Mikołaj Daniłowicz
Herb
Sas
Rodzina Daniłowiczowie
Ojciec Mikołaj Daniłowicz
Żona

Zofia Tęczyńska

Jan Mikołaj Daniłowicz herbu Sas (zm. 1649[1][2]) – podskarbi wielki koronny w latach 1632-1650, podskarbi nadworny koronny w latach 1627-1632, żupnik krakowski w latach 1640-1642, podstoli koronny w latach 1620-1627, żupnik krakowski (1640–1642) starosta przemyski w latach 1631-1650, starosta samborski, czerwonogrodzki, starosta chełmski w latach 1617-1632.

Jako minister[3] wziął udział w sejmach: 1632 (II), 1632 (III), 1633, 1634, 1635 (I), 1635 (II), 1637 (I), 1637 (II), 1638, 1640, 1642, 1643, 1645, 1646, 1647, 1648 (I), 1648 (II), 1649, 1649/1650[4].

Syn Mikołaja.

W 1605 roku wpisał się do Albumu studentów Akademii Zamoyskiej[5]. Studiował na Uniwersytecie w Padwie w 1617 roku, w Lowanium w 1619 roku, w Dilingen w latach 1623-1626[6].

W 1620 został podstolim wielkim koronnym, w 1627 podskarbim nadwornym koronnym, wreszcie w 1632 podskarbim wielkim. Był zręcznym administratorem, wzbudzał uznanie za umiejętność ściągania pieniędzy do skarbu koronnego na cele wojny ze Szwecją i Rosją.

Poseł z ziemi chełmskiej na sejm i deputat tego województwa na Trybunał Skarbowy Koronny w 1627 roku[7].

Był elektorem Władysława IV Wazy z województwa ruskiego w 1632 roku[8], w 1645 wraz ze żoną Zofią fundatorem kościoła Niepokalanego Poczęcia w Lublinie, drugiej świątyni karmelitanek bosych w tym mieście[9].

Żonaty z Zofią Tęczyńską, córką Gabriela Tęczyńskiego. Zmarł bezpotomnie[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojciech Hejnosz, Daniłowicz Jan Mikołaj, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. IV, Kraków 1938, s. 415.
  2. według Wierzbickiego zmarł w 1650 roku
  3. Wierzbicki myli ministrów z senatorami, nazywając go ministrem i senatorem, niektórzy ministrowie wchodzili do senatu, ale nie byli senatorami
  4. Leszek Andrzej Wierzbicki, Senatorowie koronni na sejmach Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 49.
  5. Henryk Gmiterek, Album studentów Akademii Zamoyskiej 1595-1781, Warszawa 1994, s. 54.
  6. Marcin Broniarczyk, Wykształcenie świeckich senatorów w Koronie za Władysława IV, w: Kwartalnik Historyczny R. 119 nr 2 (2012), s. 274.
  7. Volumina Legum, t. 3, Petersburg 1859, s. 261.
  8. Suffragia Woiewodztw y Ziem Koronnych, y W. X. Litewskiego, Zgodnie ná Naiásnieyssego Władisława Zygmunta ... roku 1632 ... Woiewodztwo Krákowskie., [b.n.s.]
  9. Jakub Sito, Andrzej Betlej. Lubelskie dzieła Bartłomieja Biernatowicza, [w:] Studia nad sztuką renesansu i baroku, T. 5. Lublin 2004, s. 169.
  10. Opis historyczny parafii i miasta Staszów do 1918 r.. Staszów: Parafia Rzymsko-Katolicka, 1990.