Jan Nepomucen Małachowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Nepomucen Małachowski
Ilustracja
Portret autorstwa Józefa Peszki z 1792
Herb
Małachowski Hrabia
Rodzina Małachowscy herbu Nałęcz
Data i miejsce urodzenia 1764
Końskie
Data i miejsce śmierci 18 lutego 1822
Lwów
Ojciec Mikołaj Małachowski
Matka Marianna Ewa Męcińska
Żona

Rozalia Świdzińska

Dzieci

Władysław Ignacy, Stanisław, Cecylia, Paulina, Helena Józefa

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy)

Jan Nepomucen Małachowski herbu Nałęcz (ur. 1765 w Końskich, zm. 18 lutego 1822 we Lwowie) – hrabia, działacz polityczny, Marszałek Nadworny Dworu Króla Jegomości w Warszawie w 1811[1], starosta opoczyński w latach 1783–1822[2], wolnomularz[3].

Syn Mikołaja i Marianny Ewy Męcińskiej, starszy brat Stanisława Aleksandra.

Marszałek Trybunału Głównego Koronnego w Piotrkowie w latach 1786–87; następnie poseł na Sejm Czteroletni (1788–92).

W latach 1789–92 na misji dyplomatycznej w Dreźnie, gdzie pełnił funkcję posła pomocniczego. W latach 1792–1795 referendarz wielki koronny, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej 1794. Mianowany przez Radę Zastępczą Tymczasową sędzią Sądu Kryminalnego Księstwa Mazowieckiego[4]. W tym samym roku ożenił się z Rozalią Świdzińską.

W 1807 został dyrektorem skarbu w Komisji Rządzącej, później prezesem Trybunału Apelacyjnego. Od 1810 r. pełnił funkcję senatora-kasztelana w Księstwie Warszawskim, członek Komisji Dyrekcji Biletów Kasowych Księstwa Warszawskiego w latach 1810-1813[5]. Zatwierdzony jako senator-kasztelan w 1815 od 1817 Senator-wojewoda w Królestwie Polskim[6].

Dziedzic dóbr Żarki. Do odziedziczonego po pradziadzie Stanisławie tytułu hrabiowskiego Rzeczypospolitej, dołączył otrzymany przez ojca w Wiedniu w 1780 tytuł hrabiego galicyjskiego, sam o niego prosił w Austrii w 1808[7], uznany hrabią w Królestwie Kongresowym w 1820[8].

W 1785 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[9]., 16 lipca 1787 otrzymał Order Orła Białego[10], posiadacz pruskiego Orderu Orła Czerwonego[7].

Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Miał pięcioro dzieci:

  • Władysław Ignacy Małachowski (ur. 1800, zm. 1870 r.), hrabia. Żonaty z Hortensją Małachowską herbu Nałęcz, córką Ludwika (u. 1783, zm. 1856 r.) i Ludwiki Komar;
  • Cecylia Małachowska;
  • Helena Jozefa Małachowska;
  • Paulina Małachowska;
  • Stanisław Małachowski (1793–1883).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kalendarzyk Polityczny Chronologiczny i Historyczny na rok pański 1811 z Magistraturami Kraiowemi, Warszawa 1811, s. 98.
  2. Urzędnicy województwa sandomierskiego XVI–XVIII wieku. Spisy. Oprac. Krzysztof Chłapowski i Alicja Falniowska-Grabowska. Kórnik 1993, s. 196.
  3. Ludwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 246.
  4. Akty powstania Kościuszki, t. I, s. Kraków 1918, s. 18–19.
  5. Wojciech Morawski, Słownik historyczny bankowości polskiej do 1939 roku, Warszawa 1998, s. 27.
  6. Stanisław Dołęga Cieszkowski: Senatorowie Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongressowego 1807-1815-1831. Warszawa: 1891, s. 50.
  7. a b Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz Szlachty Polskiej. T. X, s. 174-175
  8. Kuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku
  9. Zbigniew Dunin-Wilczyński: Order Św. Stanisława. Warszawa 2006, s. 192.
  10. Marta Męclewska (oprac.): Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008. Zamek Królewski w Warszawie, 2008, s. 239.