Jan Niemira

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Niemira z Wsielubia
Herb
Jastrzębiec
Rodzina Niemirowiczowie-Szczyttowie herbu Jastrzębiec
Data śmierci po 1422/1423
Żona

Anna

Dzieci

Mikołaj Niemirowicz
x Elżbieta
Andrzej (Andruszka) Niemirowicz
x N.N.
Jan Niemirowicz
x Małgorzata
Fiedko Niemirowicz
x N.N.

Jan Niemira (Niemir) herbu Jastrzębiec (ur. w II połowie XIV w., zm. po 1422/23 r.) – możnowładca litewski, koniuszy w. ks. Witolda 1398, namiestnik połocki 14121413 [1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Niemira używający chrześcijańskiego imienia Jan występuje często w źródłach historycznych z lat 13981423. Tytułem przykładu należy wskazać księgę wydatków malborskiego ministra skarbu, gdzie w części dotyczącej wydatków wielkiego mistrza Konrada von Jungingen w celu podboju Żmudzi przez zakon krzyżacki za lata 13981401 w punkcie dotyczącym wydatków ponoszonych na miejscu na koszty noclegu posłów z Wielkiego Księstwa Litewskiego wymieniony został kilkakrotnie m.in. właśnie Jan Niemira [2].

W roku 1412 Jan Niemira wziął udział wraz z Zinowiewem Bartoszycem w poselstwie Jagiełły i Witolda do Nowogrodu w sprawie wojny z Inflantami [3].

W roku 1413 uczestniczył w akcie unii horodelskiej, gdzie wraz z 47 innymi przedstawicielami rodów bojarów litewskich wyznania rzymskokatolickiego został przyjęty do polskich rodów herbowych. Jan Niemira przyjął herb Jastrzębiec, a do herbu tego adoptował go biskup krakowski Wojciech Jastrzębiec [3]. Pieczęć Jana Niemiry nie zachowała się przy dokumencie unii horodelskiej.

Pieczęć z herbem Jana Niemiry i łacińskim podpisem „+ s(igillum) x iohan(n)is x de x wselub x” zachowała się po dziś dzień pod dokumentem strony polsko-litewskiej pokoju mełneńskiego z 1422 r. (pokój z Zakonem Krzyżackim), pod którym to dokumentem swoje pieczęcie w charakterze gwarantów przystawiło 95 dostojników polskich i litewskich oraz 17 miast [4].

Jan Niemira był właścicielem dóbr Wsielub (biał. Уселюб) w powiecie nowogródzkim, gdzie na początku XV w. ufundował istniejący do dnia dzisiejszego kościół parafialny [5].

Z żoną Anny miał czterech synów:

Potomkowie Jana Niemiry h. Jastrzębiec używali początkowo nazwiska Niemirowicz. Jeden z jego synów Mikołaj Niemirowicz ufundował istniejący do dnia dzisiejszego Kościół Trójcy Przenajświętszej w Iszkołdzi. Począwszy od jednego z wnuków Jana Niemiry Jakuba Niemirowicza zwanego „Szczyt” członkowie tego rodu używali również nazwiska Szczyt(t) oraz Szczyt(t)-Niemirowicz lub Niemirowicz-Szczyt(t).

Obecnie żyjący potomkowie Jana Niemiry wywodzący się z gałęzi kasztelańskiej rodu, odnoga kożangródzka (od dóbr Kożangródek – obecnie Białoruś), są Polakami, mieszkają głównie w Warszawie i okolicach oraz używają nazwiska Niemirowicz-Szczytt[6].

Rodzina Niemirowicz-Szczytt h. Jastrzębiec to jedna z dwóch (obok Radziwiłłów) żyjących obecnie rodzin, co do których istnieje pewność, że pochodzą po mieczu w prostej linii od któregoś z bojarów litewskich uczestniczących w akcie unii horodelskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Semkowicz W., "O litewskich rodach bojarskich zbratanych ze szlachtą polską w Horodle roku 1413, w: Lithuano-Slavica Posnaniensia. Studia Historia, t. III, Poznań 1989, s. 49
  2. http://www.obn.olsztyn.pl/komunikaty/4_2006/streszczenie_niem_4_2006.pdf
  3. a b Semkowicz, W. "O litewskich rodach bojarskich zbratanych ze szlachtą polską w Horodle roku 1413, w: Lithuano-Slavica Posnaniensia. Studia Historia, t. III, Poznań 1989, s. 49
  4. Przemysław Nowak i Piotr Pokora "Dokumenty strony polsko-litewskiej pokoju mełneńskiego z 1422 roku, Poznań 2004, s. 83 i n.
  5. http://www.radzima.org/pub/pomnik.php?nazva_id=hrnausie02, zob. także Касьцёл Сьвятога Яна Хрысьціцеля (Уселюб)
  6. Por. geograficzny podział nazwisk Niemirowicz-Szczytt