Jan Ołdakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Ołdakowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1972
Warszawa
Zawód menedżer kultury, urzędnik, polityk
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Stanowisko poseł na Sejm (2005–2011), dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego (od 2004)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej” Medal Pro Memoria Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Order Honoru (Gruzja) Order Krzyża Ziemi Maryjnej IV Klasy (Estonia)
Jan Ołdakowski podczas obchodów 62. rocznicy powstania warszawskiego

Jan Łukasz Ołdakowski (ur. 11 maja 1972 w Warszawie) – polski urzędnik, polityk, menedżer kultury i muzealnik, poseł na Sejm V i VI kadencji, dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1998 ukończył studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. W 2001 ukończył podyplomowe studium oceny i wyceny zasobów przyrodniczych w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.

W latach 1995–1998 pracował jako redaktor w Wydawnictwie Naukowym PWN. W latach 1998–2000 był zatrudniony w Narodowym Funduszu Ochrony Środowiska na stanowisku kierownika wydziału promocji. Od 2000 do 2001 pracował w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego na stanowisku dyrektora Departamentu Środków Społecznego Przekazu, a następnie szefa gabinetu ministra Kazimierza Michała Ujazdowskiego. W 2001 wspólnie z Pawłem Kowalem założyli Galerię Off w Warszawie[2]. W 2002 był koordynatorem projektów w Instytucie Dziedzictwa Narodowego. Pracował również w tygodniku „Nowe Państwo”.

W latach 2002–2004 był przewodniczącym rady dzielnicy Mokotów. W 2005 jako kandydat bezpartyjny z listy Prawa i Sprawiedliwości został wybrany posłem V kadencji w okręgu warszawskim. W wyborach parlamentarnych w 2007 z ramienia PiS (nie należąc do tej partii) po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 3106 głosów. W listopadzie 2010 wystąpił z klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości i przystąpił do nowo utworzonego klubu parlamentarnego ugrupowania Polska Jest Najważniejsza[3]. W 2011 nie uzyskał reelekcji w wyborach parlamentarnych. W 2012 z Igorem Janke i Dariuszem Gawinem założył konserwatywny think tank Instytut Wolności[4].

W 2004 objął funkcję dyrektora Muzeum Powstania Warszawskiego, wcześniej był pełnomocnikiem ds. muzeum mianowanym przez ówczesnego prezydenta Warszawy, Lecha Kaczyńskiego. Jest współautorem koncepcji i programu działalności tego muzeum. Kierowana przez niego placówka stała się istotną atrakcją turystyczną stolicy, a także ważnym ośrodkiem kultury. Za działalność kulturalną Muzeum Powstania Warszawskiego dwa razy otrzymało „Wdechy”: w kategorii miejsce roku (2006)[5] i wydarzenie roku (2010, za Festiwal Warszawski Niewinni Czarodzieje)[6].

Jan Ołdakowski był producentem Miasta Ruin (2010), całkowicie cyfrowej rekonstrukcji zburzonego miasta, a także producentem i scenarzystą Powstania Warszawskiego (2014)[7], dramatu wojennego non-fiction, w całości zmontowanego z oryginalnych kronik powstańczych. Obie produkcje zyskały bardzo dobre recenzje polskich krytyków filmowych[8][9][10], a Powstanie Warszawskie okazało się również sukcesem komercyjnym – w ciągu pierwszych 6 tygodni wyświetlania obejrzało je ponad 500 tys. widzów w Polsce[11].

W 2015 zasiadł w Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[12].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2011 odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[13][14].

W 2008 odznaczony Wielkim Krzyżem portugalskiego Orderu Zasługi[15], w 2011 – gruzińskim Orderem Honoru[16], a w 2014 – estońskim Orderem Krzyża Ziemi Maryjnej IV klasy[17].

W 2004 został „Człowiekiem Roku Życia Warszawy”. W 2005 odznaczono go Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[18], Medalem Pro Memoria i Złotym Medalem Opiekuna Miejsc Pamięci. Jest członkiem nadzwyczajnym Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, rady kuratorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, a także honorowym członkiem Związku Powstańców Warszawskich. W 2006 otrzymał Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (w kategorii krzewienie polskich tradycji i wartości patriotycznych)[19].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dyrektor Muzeum i Zastępcy. 1944.pl. [dostęp 17 marca 2010].
  2. Jan Ołdakowski – wierny poseł i muzealnik. gazeta.pl, 18 listopada 2007. [dostęp 17 marca 2010].
  3. Kluzik-Rostkowska: Zakładamy klub poselski Polska jest najważniejsza. gazeta.pl, 23 listopada 2010. [dostęp 23 listopada 2010].
  4. Raportami polepszą politykę i polityków. rp.pl, 19 października 2012. [dostęp 8 lipca 2014].
  5. „Wdechy 2005” rozdane. agora.pl, 31 stycznia 2006. [dostęp 8 lipca 2014].
  6. Zobacz kto wygrał Wdechy 2010!. gazeta.pl, 6 lutego 2011. [dostęp 8 lipca 2014].
  7. Jan Ołdakowski w bazie filmpolski.pl. [dostęp 8 lipca 2014].
  8. Była taka wiosna w mieście ruin. gazeta.pl, 28 lipca 2010. [dostęp 8 lipca 2014].
  9. Moja recenzja: Powstanie Warszawskie. tomaszraczek.pl, 11 maja 2014. [dostęp 8 lipca 2014].
  10. Autentycznie wstrząsający. Recenzja filmu „Powstanie Warszawskie”. dziennik.pl, 9 maja 2014. [dostęp 8 lipca 2014].
  11. Ponad pół miliona widzów obejrzało „Powstanie Warszawskie”. gazeta.pl, 25 czerwca 2014. [dostęp 8 lipca 2014].
  12. Członkowie Rady Ochrony Walk i Męczeństwa w kadencji 2013–2017. radaopwim.gov.pl. [dostęp 3 marca 2016].
  13. M.P. z 2012 r. poz. 330
  14. Ordery z okazji Święta Niepodległości. prezydent.pl, 10 listopada 2011. [dostęp 10 listopada 2011].
  15. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 17 marca 2010].
  16. Marszałek Sejmu RP z wizytą w Gruzji. msz.gov.pl, 22 czerwca 2011. [dostęp 19 czerwca 2013].
  17. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 3 grudnia 2014].
  18. Medale „Gloria Artis” dla twórców Muzeum. 1944.pl, 31 października 2005. [dostęp 19 grudnia 2012].
  19. Laureaci z poprzednich edycji. polishmarket.com.pl. [dostęp 3 grudnia 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]