Jan Piepka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Piepka (znany także pod pseudonimem Staszków Jan, ur. 8 lutego 1926 w Łebnie[1], zm. 8 marca 2001[2]) – poeta, dramatopisarz i prozaik kaszubski, działacz kulturalno-oświatowy. Jego twórczość powstawała zarówno w języku kaszubskim (przede wszystkim opisy krajobrazów ziemi rodzinnej), jak i polskim (przeszłość Kaszubów, zwłaszcza podczas II wojny światowej)[3].

Jan Piepka debiutował w 1952 roku w Dzienniku Bałtyckim, a ściślej – w dodatku do niego, zatytułowanym "Rejsy"[4]. Debiut książkowy Piepki nastał trzy lata później – w 1955 wydano jego tomik wierszy i zbiór opowiadań zatytułowany "Naszé stronë"[5], wydany wspólnie z Leonem Ropplem[1]. Za swą działalność Piepka został w 1968 roku odznaczony Medalem Stolema[3]. Zmarł 8 marca 2001 roku, został pochowany 15 marca na cmentarzu w rodzinnej miejscowości, zgodnie ze swą wolą[1].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • 1955 - Naszé stronë: wybór wierszy i opowiadań kaszubskich
  • 1956 - Purtkowe stegny: opowiadania
  • 1957 - Hanesk
  • 1961 - Sto jedna chwilka
  • 1968 - Choróbsko: komedia, Dzierzby w głogach
  • 1970 - Cisza
  • 1967 - Szumiące wrzosy
  • 1974 - Wieża z domem
  • 1976 - Komu przypisano miłość...
  • 1978 - Torbus i reszta zgrai
  • 1980 - Czułość słowa
  • 1983 - Kamiszczi, Moja kotka, mój kot
  • 1984 - Cień słońca

Przypisy[edytuj | edytuj kod]