Jan Piotr Łuczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Piotr Łuczyński (ur. 12 grudnia 1816 w Czerniowcach, zm. 25 grudnia 1855 we Lwowie) – polski malarz, urzędnik skarbowy. Jego żoną była Teresa z domu Rudolfi. Syn Bazylego Łuczyńskiego, urzędnika sądowego, pochodzącego z Niemirowa.

Jan Piotr Łuczyński malował kwiaty i martwe natury, sceny mitologiczne, historyczne, pejzaże, obrazy sakralne.

Twórczość – rysunki oraz około 200 obrazów; wśród nich:

  • Kąpiące się, 1847 rok
  • Matka Boska w kwiatach
  • Kucharka
  • Rzeczy z kościołem
  • Wodospad górski
  • Portret własny z paletą – olej
  • Portret własny w stroju myśliwskim
  • Autoportret w czarnym kapeluszu – olej
  • Święta Rodzina
  • Przemienienie wg Rafaela