Jan Piwowarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Piwowarczyk (ur. 29 stycznia 1889 w Brzeźnicy, zm. 29 grudnia 1959 w Krakowie) – kapłan katolicki, doktor teologii, prałat.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1907 po zdaniu matury rozpoczął naukę w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał 2 lipca 1911 z rąk biskupa Anatola Nowaka w katedrze na Wawelu. W latach 1912–1916 był wikarym w Podgórzu. Następnie był wikariuszem w parafii w Krakowie św. Szczepana.

8 września 1939 mianowany rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej. Funkcję tę pełnił do roku 1945. Jako rektor czasów wojny był człowiekiem obdarzonym ogromnym wyczuciem sytuacji. Był zmuszony w związku z rekwizycją Gestapo przenieść seminarium do Domu Katolickiego – dziś Filharmonia Krakowska i Pałacu Arcybiskupiego. Dbał o wysoki poziom nauki.

Od 27 października 1942 do 8 stycznia 1943 był więziony w więzieniu Montelupich. Po aresztowaniu profesorów UJ zorganizował nowe grono wykładowców. W 1942 przyjął do seminarium Karola Wojtyłę. Był założycielem Tygodnika Powszechnego i faktycznie przez pierwsze lata nim kierował, chociaż oficjalnie pełnił tylko funkcję asystenta kościelnego. Był także proboszczem parafii św. Floriana w Krakowie.

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w grobowcu kapituły.

Jan Paweł II po latach tak wspominał osobę ks. Piwowarczyka w swojej książce "Dar i Tajemnica": Jesienią roku 1942 powziąłem ostateczną decyzję wstąpienia do Krakowskiego Seminarium Duchownego, które działało w konspiracji. Przyjął mnie ks. Rektor Jan Piwowarczyk. Fakt ten miał jednak pozostać w najściślejszej tajemnicy, nawet wobec osób najbliższych. Rozpocząłem studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, który także działał w konspiracji, pracując nadal fizycznie jako robotnik w Solvayu.

Antysemityzm[edytuj | edytuj kod]

W okresie międzywojennym Jan Piwowarczyk publikował antysemickie artykuły i komentarze do ówczesnych zajść antyżydowskich. O prześladowaniach Żydów w Trzeciej Rzeszy pisał w 1938 na łamach "Głosu Narodu": Antysemityzm niemiecki, jak każdy zresztą antysemityzm, jest reakcją na zakusy żydostwa, na jego plany i na jego zdobycze w dziedzinie kulturalnej i gospodarczej. – Gdyby w Niemczech nie było żydów, to by nie było także antysemityzmu. Antysemityzm jest zawsze skutkiem, którego przyczyną zawsze jest żydowski imperializm[1]. 25 marca 1937 w "Głosie..." pisał: Naród Złotego Cielca sprzed paru tysięcy lat pozostał narodem Złotego Cielca. [...] Pieniądze, interes i zysk – stanowi duszę tego narodu [...]. To tłumaczy zachowanie się żydów i w stosunku do katolików, którym chcą dostarczać artykułów kultu religijnego, i w stosunku do Hitlera, któremu łatwo przebaczają prześladowanie, byle tylko zechciał wejść z nimi w stosunki handlowe. [...] Kult Złotego Cielca kwitnie w tym narodzie w najlepsze[2].

Poprzednik
Szymon Hanuszek
Rektor WSD Archidiecezji Krakowskiej
1939- 1945
Następca
Karol Kozłowski

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Młyny Boże. Zapiski o Kościele i Zagładzie, Wołowiec: Czarne, 2018, s. 63.
  2. Jacek Leociak, Młyny Boże. Zapiski o Kościele i Zagładzie, Wołowiec: Czarne, 2018, s. 63.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]