Jan Senuś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Senuś
Ilustracja
Fotografia nagrobna
Data urodzenia 23 stycznia 1923
Data śmierci 15 grudnia 1986
Miejsce spoczynku Cmentarz Posada w Sanoku
Narodowość polska
Pracodawca Autosan
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk
Odznaka Zasłużony dla SFA

Jan Senuś vel Synuś[a] (ur. 23 stycznia 1923, zm. 15 grudnia 1986) – polski żołnierz, piłkarz, pracownik przemysłu motoryzacyjnego związany z Sanokiem.

Miejsce pochówku

Życiorys[edytuj]

W 1937 w wieku 14 lat podjął pracę w fabryce wagonów w Sanoku w charakterze pomocnika ślusarza. Podczas II wojny światowej po nadejściu frontu wschodniego na ziemię sanocką wstąpił do ludowego Wojska Polskiego. Został żołnierzem 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty, przydzielonym do 14 Pułku Piechoty (wraz z nim służył m.in. jego krewny Emil Buras[1][2]). Odbył szlak bojowy przez Warszawę na północny-zachód, na początku 1945 brał udział w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego, w marcu 1945 uczestniczył w bitwie o Kołobrzeg, następnie w kwietniu 1945 w forsowaniu Odry, a na końcu w operacji berlińskiej.

Następnie został skierowany na tereny prowadzenia walk przeciwko polskiej partyzantce niepodległościowej (Sądecczyzna, ziemia lubaczowska, Bieszczady). Po zakończeniu II wojny światowej 8 września 1946 wystąpił w pierwszym meczu piłkarskim nowego utworzonego zespołu KS Wagon Sanok (późniejsza Stal Sanok) przeciwko drużynie KS Huta Krosno (w tym meczu zagrał m.in. także Edward Pilszak)[3]. W 1947 został zdemobilizowany. Wówczas podjął ponownie pracę w macierzystej fabryce w Sanoku, Sanowag, późniejsza Sanocka Fabryka Autobusów „Autosan”. Pracował w wydziale spawalniczo-montażowym. Był brygadzistą.

Został pochowany na Cmentarzu Posada w Sanoku.

Odznaczenia[edytuj]

Uwagi

  1. W starszych publikacjach (z okresu PRL) pojawiała się forma nazwiska Senuś. W nowszych publikacjach (np. „Tygodnik Sanocki” z 2010) oraz w inskrypcji nagrobnej została podana forma Synuś.

Przypisy

  1. Andrzej Brygidyn. Nieznane życiorysy. „ Podkarpacie”, s. 16, Nr 20 z 14 maja 1981. 
  2. Frontowe wspomnienia. „Tygodnik Sanocki”, s. 3, Nr 12 (1010) z 26 lutego 2010. 
  3. Sport w Sanoku w okresie powojennym. isanok.pl. [dostęp 2016-01-12].
  4. Arnold Andrunik: Rozwój i działalność Związku Bojowników o Wolność i Demokrację na Ziemi Sanockiej w latach 1949-1984. Sanok: 1986, s. 271.
  5. Stanisław Janczura. Spotkanie z kombatantami. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 14 (33) z 15-31 lipca 1975. Sanocka Fabryka Autobusów. 
  6. Odznaczenia państwowe i regionalne dla pracowników SFA. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 3 (237) z 10-20 czerwca 1982. Sanocka Fabryka Autobusów. 

Bibliografia[edytuj]