Jan Serafin (cichociemny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Serafin
Czerchawa, Cherubin
Ilustracja
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 30 grudnia 1913
Czukiew
Data i miejsce śmierci 20 maja 1944
Opatkowice
Przebieg służby
Lata służby 1937–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP), Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Francuska
Jednostki 14 pułk piechoty, batalion stołeczny w Warszawie, 144 pułk piechoty rez., 3 Pułk Grenadierów Śląskich, 69 pułk strzelców kolejowych armii francuskiej, 1 Samodzielna Brygada Spadochronowa
Stanowiska dowódca plutonu, dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
Award-star-gold-3d.png
Krzyż Wojenny 1914-1918 ze złotą gwiazdą (Francja)
Szkolenie strzeleckie cichociemnych. Z pistoletem maszynowym sten por. „Czerchawa” – Jan Serafin, w głębi pchor. „Topola” – Otton Wiszniewski

Jan Serafin pseud.: „Czerchawa”, „Cherubin” (ur. 30 grudnia 1913 w Czukwi, zm. 20 maja 1944 w Opatkowicach) – oficer Wojska Polskiego II RP, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, dyplomowany kapitan piechoty służby stałej, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Michała, kowala, i Barbary z domu Ciupek. Po ukończeniu II Państwowego Gimnazjum im. M. Kopernika w Samborze zdał maturę w 1934 roku. Kontynuował naukę w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, a następnie w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej, którą ukończył w 1937 roku i został przydzielony do 14 Pułku Piechoty Ziemi Kujawskiej. W marcu 1939 roku zajmował stanowisko dowódcy plutonu w 6 kompanii strzeleckiej 14 pp[1]. Rozkazem organizacyjnym Nr 3 dowódcy 14 pułku piechoty z dnia 26 maja 1939 r. - ppor. Jan Serafin wyznaczony został ponownie dowódcą plutonu 6 kompanii strzeleckiej w II batalionie 14 pp (etatowym dowódcą kompanii był kpt. Michał Naziembło, w zastępstwie kompanią dowodził wówczas por. Edward Dorszewski, a batalionem dowodził mjr Jan Łobza)[2].

We wrześniu 1939 roku walczył w 144 Pułku Piechoty, w którym dowodził plutonem, a następnie kompanią. Brał udział w bitwach z Niemcami w okolicach Warszawy i w obronie Warszawy. Był ranny w twarz. Po kapitulacji wyjechał do Lwowa, gdzie do 10 października ukrywał się przed służbami radzieckimi. W nocy z 19 na 20 października przekroczył granicę polsko-węgierską. Był internowany na Węgrzech. W grudniu dotarł do Francji i został skierowany do Camp de Coëtquidan, gdzie ukończył kurs oficerski. Następnie został mianowany dowódcą II plutonu w 2 kompanii 3 Pułku Grenadierów Śląskich 1 Dywizji Grenadierów[3]. Po odbyciu szkolenia w zakresie miotaczy płomieni został w czerwcu przydzielony do 69 pułku strzelców kolejowych w armii francuskiej. Brał udział w bitwach o Charmes i pod Morville. 23 czerwca dostał się do niewoli niemieckiej. 23 lipca uciekł z niewoli i przedostał się do nieokupowanej Francji. Był dowódcą polskiej kompanii roboczej przydzielonej do jednostki francuskiej. 1 sierpnia 1941 roku przedostał się do Hiszpanii i 5 stycznia 1943 roku na m/s Batory dopłynął do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do I Oficerskiego Baonu Szkolnego, a następnie (28 stycznia) – do Centrum Wyszkolenia Piechoty, w którym ukończył kurs dowódców kompanii.

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeniesieniu 29 października 1942 roku do dyspozycji Naczelnego Wodza i po konspiracyjnym przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 19 stycznia 1944 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Odbył również kurs w Wyższej Szkole Wojennej (III kurs na obczyźnie). Po praktyce sztabowej został przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 19 na 20 maja 1944 roku w ramach operacji „Weller 18” dowodzonej przez kpt. naw. Kazimierza Wünschego (zrzut na placówkę odbiorczą „Jaśmin” w rejonie wsi Opatkowice). Zginął śmiercią spadochroniarza na skutek nierozwinięcia się spadochronu. Został pochowany na cmentarzu w Wysokim Kole pod nazwiskiem Józef Czerchała. Miał angielską narzeczoną Christine Hoon (1912–2002), która służyła w bazie we Włoszech, w żeńskim korpusie brytyjskim FANY. Christine wyszła za polskiego lotnika Adama Kolczyńskiego (1915–1971), a w 1990 roku odwiedziła grób Jana w Wysokim Kole. Jej syn, wychowany w Afryce Południowej i Wielkiej Brytanii, przeprowadził się do Polski w 2004 roku.[potrzebny przypis]

Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Jana Serafina

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik – ze starszeństwem od 15 października 1937 roku
  • porucznik – ze starszeństwem od 1 stycznia 1943 roku
  • kapitan – ze starszeństwem od 1 marca 1944 roku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski. Wśród wymienionych 110 poległych cichociemnych jest Jan Serafin.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 2. Rzeszów: Wydawnictwo „Abres”, 1996, s. 160–162. ISBN 8390249952.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 404. ISBN 8321105378.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, 1984, s. 225–226.
  • Zdzisław Ciesielski: Dzieje 14 Pułku Piechoty w latach 1918-1939. Toruń: Wyd. Adam Marszałek, 2008. ISBN 978-83-7441-937-6.
  • Henryk Barański, Tadeusz Kryska-Karski: Piechota 1939-1945. Zeszyt 2. Londyn: Polish Institute, 1972.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939: stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Księgarnia Akademicka Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2006. ISBN 83-7188-899-6.