Jan Skoryna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Skoryna
pułkownik saperów pułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1888
Andruszówka
Data i miejsce śmierci 11 lipca 1961
Meksyk
Przebieg służby
Lata służby 1914-1935
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Wielkopolska
Wojsko Polskie II RP
Jednostki 1 pułk inżynieryjny
1 Pułk Inżynieryjny
1 Pułk Saperów
Oficerska Szkoła Inżynierii
1 Brygada Saperów
2 Brygada Saperów
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku inżynieryjnego
szef Inspekcji Wojsk Technicznych
szef Szefostwa Inżynierii i Saperów
komendant szkoły oficerskiej
dowódca brygady saperów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Oficer Orderu Korony Włoch Komandor Orderu Orła Białego (Serbia)

Jan Skoryna (ur. 24 maja 1888[1] w Andruszówce k. Żytomierza, zm. 11 lipca 1961 w Meksyku) – pułkownik saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Jan Skoryna urodził się 24 maja 1888 roku w Andruszówce k. Żytomierza. Uczestnik I wojny światowej w składzie armii rosyjskiej. Był absolwentem korpusu Kadetów w Kijowie i w 1908 roku, uczył się w Aleksandrowskiej Szkoły Wojskowej w Moskwie. Od 1909 do 1910 roku dowódca kompanii w 3 batalionie saperów. Od 1910 do 1913 roku wykładowcy w Oficerskiej Szkole Saperów. W 1914 roku dowódcy kompanii w 27 Dywizji Piechoty. Naczelnik kompanii reflektorów od 1914 do 1915. Instruktor budownictwa umocnień polowych 5 Dywizji Piechoty. W latach 1915-1917 dowódca kompanii drogowo-mostowej w 3 pułku inżynieryjnym, z którym brał udział w walkach z Niemcami i Austrią. Był jednym z 384 delegatów na I Ogólny Zjazd Związku Wojskowych Polaków, który odbywał się w Piotrogrodzie w dniach 7-22 czerwca 1917 roku. W 1917 roku wstąpił do 1 Korpusu Polskiego gen. Dowbor-Muśnickiego i został zastępcą dowódcy 1 pułku inżynieryjnego formowanego na bazie rosyjskiego 46 batalionu saperów. W tym samym roku został mianowany kapitanem[1]. W 1918 roku został dowódcą 1 pułku inżynieryjnego. Brał udział w walkach o odbicie twierdzy bobrujskiej.

Z dniem 25 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem od 28 maja 1916 roku i przydzielony do 1 Pułku Inżynieryjnego w Warszawie[2]. Podczas powstania wielkopolskiego wyznaczono go na stanowisko inspektora technicznego formacji wielkopolskich, gdzie sformował batalion saperów w Poznaniu. W latach 1920-1921 pełnił funkcję zastępcy komisarza rządu Rzeczypospolitej Polskiej w komisji wyznaczonej do ustalenia granicy polsko-niemieckiej. 20 stycznia 1920 roku brał udział w przejęciu od Niemców Bydgoszczy[1].

W 1921 roku został dowódcą 1 Pułku Saperów. Następnie pełnił służbę w Wydziale Wojskowej Komisji Granicznej w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 21. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[3]. 13 lipca 1923 roku został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie na stanowisko szefa Inżynierii i Saperów[4]. Od 1926 roku był komendantem Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie. W grudniu 1927 roku objął stanowisko szefa samodzielnego referatu rachunkowo-budżetowego Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W latach 1927-1929 był redaktorem naczelnym „Przeglądu techniczno-wojskowego”, a w 1928 r. prezesem Rady Administracyjnej Państwowych Zakładów Inżynierii i członkiem Rady Administracyjnej Państwowej Wytwórni Aparatów Telegraficznych oraz Telefonicznych. 27 kwietnia 1929 roku został mianowany dowódcą 2 Brygady Saperów w Warszawie[5], a następnie dowódcą 1 Brygady Saperów. Z dniem 31 sierpnia 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku[6]. W celach handlowych i kulturalnych w czerwcu 1939 roku wyjechał jako przedstawiciel Rady Handlu Zagranicznego do Meksyku. Zawarł kilka ważnych kontraktów handlowych. Tam zastała go wojna. W czasie wojny współdziałał z Polonią Meksykańską m.in. przy organizowaniu pomocy dla Polaków przybyłych do Meksyku z Syberii[1].

W 1944 roku finansował wykonanie popiersia Ignacego Jana Paderewskiego, które dopiero po kilkudziesięciu latach (15 listopada 2001 roku) staraniem syna Jerzego, postawiono jako pomnik w stolicy Meksyku. W tym kraju pozostał po wojnie na emigracji. W 1949 roku brał udział w organizacji uroczystości z okazji 100 letniej rocznicy śmierci Fryderyka Chopina, podczas których ku czci kompozytora wmurowano w Audytorium sali Bolivara Narodowego Uniwersytetu Meksyku tablicę pamiątkową[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Ryszard Żuchowski, Sylwetki saperów. następne pokolenie str. 40 - 41, podano, że urodził się 5 czerwca.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 7 z 30 listopada 1918 r., poz. 135. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 10 z 11 grudnia 1918 r., poz. 236.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 227.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 47 z 13 lipca 1923 roku, s. 463.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 117.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 85.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 17 z 22 czerwca 1922, s. 457.
  8. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 8 z 4 lipiec 1932 r. s. 331
  9. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 15 z 11 listopada 1928 r. s. 403.
  10. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 8 z 11 listopada 1931 r., s. 381.
  11. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 3 z 11 stycznia 1925 r., s. 10.
  12. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 44 z 20 kwietnia 1925 r., s. 210.
  13. Polska Zbrojna nr 128 z 12 maja 1923r

Bibliografia[edytuj]