Jan Stanisław Ossoliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Stanisław Ossoliński herbu Topór (ur. w 1689, zm. w 1770) – generał major wojsk koronnych, kasztelan gostyniński w 1754 roku, stolnik podlaski w latach 1710-1716, starosta drohicki w latach 1716-1757[1].

Poseł ziemi nurskiej na sejm nadzwyczajny 1733 roku[2]. Jako poseł na sejm elekcyjny i deputat ziemi drohickiej podpisał pacta conventa Stanisława Leszczyńskiego w 1733 roku[3]. Poseł ziemi drohickiej na sejm 1740 roku[4].

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Był najmłodszym z synów Maksymiliana Ossolińskiego - sekretarza pieczęci większej, chorążego drohiczynskiego i Teodory Krassowskiej herbu Ślepowron.

Majątek[edytuj | edytuj kod]

Po ojcu dziedziczył Mokobody i Targowiska z dworem i wsią Czarna Średnia i Czarna Cerkiewna, od Wiktoryna Kuczyńskiego wykupił 24 czerwca 1721 roku Sterdyń, Chądzyń, Chądzynek, Blochów.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Żona Ludwika Załuska w 1721 r., córka Aleksandra Józefa Załuskiego - wojewody rawskiego; wniosła mu majątek Wyszków nad Liwcem. W Wyszkowie fundował barokowy kościół parafialny i wybudował okazały barokowy pałac, zniszczony w czasie I wojny światowej, a następnie rozebrany.

W Czarnej Cerkiewnej w roku 1733 ufundował świątynię unicką.

Miał z Ludwiką Załuską córki:

  • Franciszkę Ossolińską wydaną za Kazimierza Kuczyńskiego - podstolego podlaskiego, zmarłą w roku 1728, nie pozostawiając z tego związku żadnych dzieci,
  • Dorotę Ossolińską wydaną za Józefa Druckiego-Lubeckiego, a po jego śmierci za Mateusza Ogińskiego - starostę w Mereczu na Litwie,
  • Teresę, wydaną za Michała Kuszla - stolnika podlaskiego
  • Antoninę wydaną za Józefa Karczewskiego - starostę liwskiego i budziszowskiego

synów:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urzędnicy podlascy XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Ewa Dubas-Urwanowicz, Włodzimierz Jarmolik, Michał Kulecki, Jerzy Urwanowicz. Kórnik 1994, s. 184.
  2. Teka Gabryela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 313.
  3. Porządek na Seymie Walnym elekcyi między Warszawą a Wolą dnia 25 Sierpnia roku Pańskiego 1733 postanowiony, s. 60.
  4. Teka Gabryela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1859, s. 712.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]