Jan Tarnowski (zm. 1432/1433)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy dziekana kapituły krakowskiej. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Jan Tarnowski
Herb
Leliwa
Rodzina Tarnowscy
Data urodzenia 1367
Data i miejsce śmierci 1432/1433
Tarnów
Ojciec Jan z Tarnowa
Matka Katarzyna (nazwisko nieznane)
Żona

Elżbieta ze Sternberga

Dzieci

Jan Amor Maior Tarnowski, Jan Gratus Tarnowski, Jan Felix Tarnowski, Jan Amor Iunior Tarnowski, Jan Rafał Nieustąp

Jan Tarnowski, także Jan z Tarnowa (ur. 1367, Tarnów, zm. w 1432/1433) – polski szlachcic herbu Leliwa, wojewoda krakowski w latach 1410-1432 roku, dziekan kapituły krakowskiej w latach 1398-1406[1].

Syn Jana z Tarnowa i Katarzyny.

Był dziedzicem Tarnowa i Wielowsi. Walczył w bitwie pod Grunwaldem w 1410. Podpisał pokój toruński 1411 roku[2]. Był sygnatariuszem aktu unii horodelskiej 1413 roku[3].

Był obecny przy wystawieniu przez Władysława II Jagiełłę przywileju czerwińskiego w 1422 roku[4]. Był obecny przy wystawieniu przez Władysława II Jagiełłę przywileju jedlneńskiego w 1430 roku[5].

Żonaty z Elżbietą ze Sternberka, miał z nią 6 dzieci, w tym pięciu synów:

  • Jan Amor Maior Tarnowski (zwany także Starszym) – zginął w bitwie pod Warną (1444)
  • Jan Gratus Tarnowski – zginął w bitwie pod Warną (1444)
  • Jan Felix Tarnowski – wojewoda lubelski
  • Jan Amor Iunior Tarnowski - m.in. wojewoda krakowski i sandomierski
  • Jan Rafał Nieustąp – kanonik krakowski, łęczycki i przemyski, zm. po 1480

Przypisy

  1. Urzędnicy małopolscy XII-XV wieku. Spisy”. Oprac. Janusz Kurtyka, Tomasz Nowakowski [i in.] 1990, s. 368.
  2. Codex epistolaris saeculi decimi quinti. T. 2, 1382-1445, Kraków 1891, s. 42.
  3. Statuta, Prawa Y Constitucie Koronne Łacinskie Y Polskie z Statutow Łaskiego Y Herborta Y Z Constituciy Koronnych Zebrane, Kraków 1600, s. 749.
  4. Jus polonicum, codicibus veteribus manuscriptis et editionibus quibusque collatis / edidit Joannes Vincentius Bandtkie, Warszawa 1831, s. 223.
  5. Franciszek Piekosiński, Wiece, sejmiki, sejmy i przywileje ziemskie w Polsce wieków średnich, Kraków 1900, s. 43.