Jan Tyrawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Tyrawa
Jan Tyrawa
Herb Jan Tyrawa Crux ave spes unica
Witaj Krzyżu, jedyna nadziejo
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1948
Kuźnice Świdnickie
Biskup diecezjalny bydgoski
Okres sprawowania od 2004
Biskup pomocniczy wrocławski
Okres sprawowania 1988–2004
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 26 maja 1973
Nominacja biskupia 24 września 1988
Sakra biskupia 5 listopada 1988
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 5 listopada 1988
Miejscowość Wrocław
Miejsce archikatedra wrocławska
Konsekrator Henryk Gulbinowicz
Współkonsekratorzy Józef Michalik
Tadeusz Rybak

Jan Tyrawa (ur. 4 listopada 1948 w Kuźnicach Świdnickich) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy wrocławski w latach 1988–2004, biskup diecezjalny bydgoski od 2004.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 4 listopada 1948 w Kuźnicach Świdnickich (obecnie Boguszów-Gorce)[1]. W 1966 ukończył III Liceum Ogólnokształcące w Wałbrzychu, gdzie złożył egzamin dojrzałości. Następnie rozpoczął studia teologiczne w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu, które musiał przerwać na czas odbycia przymusowej służby wojskowej w Szczecinie Podjuchach w latach 1967–1969[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 26 maja 1973 kardynał Bolesław Kominek, arcybiskup metropolita wrocławski[2][3]. Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim uzyskał stopień doktora teologii na podstawie dysertacji Nauka Wojciecha Nowopolczyka (1508–1559) o Eucharystii. W latach 1985–1986 przebywał na stypendium naukowym w Paderborn[2].

W latach 1973–1974 pracował jako wikariusz i katecheta w parafii św. Stanisława i św. Wacława w Świdnicy. W czerwcu 1988 został proboszczem parafii Bożego Ciała we Wrocławiu[2]. W 1980 został ojcem duchownym w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu. Następnie był sekretarzem generalnym Papieskiego Fakultetu Teologicznego we Wrocławiu i wykładowcą teologii dogmatycznej[2][4].

24 września 1988 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji wrocławskiej ze stolicą tytularną Nova Sinna[2][3]. Święcenia biskupie otrzymał 5 listopada 1988 w archikatedrze wrocławskiej[2]. Udzielił mu ich kardynał Henryk Gulbinowicz, arcybiskup metropolita wrocławski, w asyście Józefa Michalika, biskupa diecezjalnego gorzowskiego, i Tadeusza Rybaka, biskupa pomocniczego wrocławskiego[3]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Crux ave spes unica” (Witaj Krzyżu, jedyna nadziejo)[5]. W archidiecezji wrocławskiej sprawował urząd wikariusza generalnego. Zajmował się duszpasterstwem świeckich i młodzieży, a także był cenzorem wydawnictw religijnych. Należał do rady kapłańskiej i rady konsultorów. W 1989 został kanonikiem kapituły katedralnej. Był przewodniczącym Komisji Głównej Synodu Wrocławskiego, a także sekretarzem generalnym Komitetu Organizacyjnego 46. Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego we Wrocławiu[2]. Ponadto przez kilka miesięcy 2001 roku pełnił funkcję wpierw administratora, a następnie proboszcza parafii Ducha Świętego we Wrocławiu[6].

24 lutego 2004 decyzją Jana Pawła II został prekonizowany biskupem diecezjalnym nowo ustanowionej z dniem 25 marca 2004 diecezji bydgoskiej[7][8]. Ingres do katedry bydgoskiej, w trakcie którego kanonicznie objął diecezję, odbył 28 marca 2004[9].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski został członkiem Rady ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturalnego oraz Rady ds. Środków Społecznego Przekazu. Objął również funkcje: przedstawiciela Konferencji Episkopatu Polski dla kontaktów z Konferencją Episkopatu Austrii, asystenta Konferencji Episkopatu Polski ds. Radia i Telewizji Niepokalanów. Ponadto wszedł do Rady Programowej Katolickiej Agencji Informacyjnej oraz Rady Nadzorczej Fundacji Opoka. Z ramienia Episkopatu Polski został także członkiem Komitetu Organizacyjnego Środkowoeuropejskiego Dnia Katolików[2].

W 2009 był współkonsekratorem podczas sakry biskupiej nuncjusza apostolskiego w Kongu Jana Pawłowskiego[3].

W 2016 został przyjęty do Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy obediencji orleańskiej[10], gdzie objął funkcję przeora duchowego Wielkiego Przeoratu Polski[11].

W Wojsku Polskim otrzymał awanse na stopnie kapitana (1997)[12], majora (2013)[13], i podpułkownika (2017)[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Papież ustanowił nowe polskie diecezje. „Niedziela”. 10/2004. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-04-27]. 
  2. a b c d e f g h i (arch.) Nowa diecezja, nowy biskup.... „Przewodnik Katolicki”. 11/2004. ISSN 0137-8384. [dostęp 2015-07-06]. 
  3. a b c d Jan Tyrawa (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-04-27].
  4. Sylwetki biskupów wrocławskich. pwt.wroc.pl (arch.). [dostęp 2017-12-26].
  5. Jan Tyrawa na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-11-18].
  6. Ks. Bp Jan Tyrawa. duchsw.archidiecezja.wroc.pl. [dostęp 2013-04-27].
  7. Erezione della Diocesi di Bydgoscz e nomina del primo Vescovo. press.vatican.va, 2004-02-24. [dostęp 2017-02-06].
  8. Komunikat Nuncjusza Apostolskiego w Polsce (dokumentacja). ekai.pl, 2004-02-24. [dostęp 2013-04-27].
  9. M. Woźniak. Bp jan Tyrawa objął diecezję bydgoską [sic!]. „Niedziela”. 15/2004. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-04-27]. 
  10. Rzym: bp Tyrawa przyjęty do Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy. ekai.pl (arch.), 2016-10-15. [dostęp 2017-02-06].
  11. Kapelani zakonu św. Łazarza obediencji orleańskiej. lazaruskrosn.nazwa.pl. [dostęp 2016-12-29].
  12. Bp Jan Tyrawa odznaczony medalem ks. Jerzego Popiełuszki. ekai.pl, 2018-03-29. [dostęp 2018-04-09].
  13. Ordynariusz bydgoski awansowany na stopień majora. iwspsz.wp.mil.pl (arch.), 2013-04-17. [dostęp 2013-04-27].
  14. Biskup Jan Tyrawa został podpułkownikiem. portalkujawski.pl, 2017-11-12. [dostęp 2018-04-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]