Jan Uliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Uliński herbu Dołęga (zm. 1761) – pułkownik królewski, stolnik kamieniecki w latach 1714–1751.

Deputat na Trybunał Główny Koronny w 1715. Poseł ziemi halickiej na sejm w 1728, 1729[1] i 1732[2] oraz na sejm elekcyjny w 1733[3]. Był konsyliarzem konfederacji województwa ruskiego, zawiązanej 10 grudnia 1733 w obronie wolnej elekcji Stanisława Leszczyńskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Teka Gabryela Junoszy Podoskiego, t. III, Poznań 1856, s. 302.
  2. Wiesław Bondyra, Reprezentacja sejmowa Rusi Czerwonej w czasach saskich, Lublin 2005, s. 202.
  3. Porządek na Seymie Walnym elekcyi między Warszawą a Wolą dnia 25 Sierpnia roku Pańskiego 1733 postanowiony; Actum in Curia Regia Varsaviensi 1733 sub tempus moderni interregni, feria tertia in crastino festi S. Matthaei Apostoli et Evangelistae anno Domini 1733, s. 53.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z archiwum tak zwanego bernardyńskiego w dalszym ciągu Wydawnictwa fundacyi Al. hr. Stadnickiego. Ogłaszane przez Towarzystwo Naukowe we Lwowie. T.23. Lauda sejmikowe wiszeńskie, lwowskie, przemyskie i sanockie 1731–1772, oprac. Antoni Prochaska, Lwów 1928.
  • Urzędnicy podolscy: Urzędnicy podolscy XIV­–XVIII wieku. Spisy, oprac. E. Janas, W. Kłaczewski, J. Kurtyka, A. Sochacka, pod red. A. Gąsiorowskiego, Kórnik 1998