Jan Walczak (bokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polskiego boksera. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Boxing pictogram.svg Jan Walczak
Data i miejsce urodzenia 12 czerwca 1933
Inowrocław
Data śmierci 2005
Obywatelstwo  Polska
Kategoria wagowa lekka

Jan Walczak (ur. 12 czerwca 1933 w Inowrocławiu, zm. 2005) – polski bokser kategorii lekkiej.

Boksem zainteresował się w 1948 roku, wstępując do klubu Kolejarz Inowrocław, następnie reprezentował barwy klubów, CWKS Warszawa, CWKS Bydgoszcz, Brdy Bydgoszcz, Astorii Bydgoszcz, Goplanii Inowrocław i Pogoni Mogilno. Uczestnicząc w mistrzostwach Polski, tytuł wywalczył w 1959, wicemistrzem Polski był w 1956 i 1958. Trzykrotnie był też brązowym medalistą w 1955, 1957 i 1960 roku. Walcząc w barwach CWKS Warszawa, został drużynowym mistrzem Polski w 1955 roku. W latach 19571958, dwukrotnie wystąpił w reprezentacji Polski, odnosząc 1 zwycięstwo i 1 pojedynek przegrywając. W latach 50., zaliczał się do ścisłej czołówki pięściarzy wagi lekkiej w Polsce. Karierę sportową zakończył w 1967 roku, gdzie w ringu stoczył 355 walk, z czego 304 wygrał, 8 zremisował i 43 przegrał. Był prowadzony przez trenerów: Bernarda Mrozowskiego, Edwarda Rinkego, Jana Biangę, Witolda Kaźmierczaka, a na obozach centralnych przez Feliksa Stamma i Pawła Szydłę. Kolejno przez 11 lat, od 1952 roku, był mistrzem Pomorza, kilkakrotnym mistrzem federacji "Kolejarz", mistrzem Wojska Polskiego w 1955 roku. Zdobył brąz w Moskwie, dwukrotnie wystąpił w I reprezentacji Polski w oficjalnych meczach międzypaństwowych. W 1960 roku nadano mu tytuł mistrza sportu, odznaczono złotą odznaką PZB i medalami okolicznościowymi. Swą wiedzę przekazywał młodym adeptom boksu. Na zakończenie bokserskiej kariery jako trener uczył młodych pięściarzy w Cuiavii Inowrocław. Zmarł w 2005 roku po długiej i ciężkiej chorobie.

Źródła[edytuj | edytuj kod]