Jan Winiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Winiecki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 czerwca 1938
Sopot
Data i miejsce śmierci 7 czerwca 2016
Warszawa
Zawód ekonomista
Alma Mater Szkoła Główna Planowania i Statystyki
Stanowisko członek Rady Polityki Pieniężnej (2010–2016)
Odznaczenia
Odznaka Honorowa „Bene Merito”

Jan Stanisław Winiecki (ur. 21 czerwca 1938 w Sopocie, zm. 7 czerwca 2016 w Warszawie[1]) – polski ekonomista, nauczyciel akademicki, członek Rady Polityki Pieniężnej w kadencji 2010–2016.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. Na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego uzyskał w 1971 stopień doktora, a w 1978 habilitował się w zakresie międzynarodowej ekonomii politycznej[2]. Specjalizował się w komparatystyce systemowej, makroekonomii oraz międzynarodowych stosunkach gospodarczych[3].

Od 1964 do 1982 należał do PZPR, z której wystąpił w okresie stanu wojennego. Był zatrudniony na stanowisku kierownika Zakładu Polityki Gospodarczej Centrum Informacji Naukowej Technicznej i Ekonomicznej (1971–1973), następnie w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych (do 1982) i w Polskiej Akademii Nauk, skąd został w 1984 zwolniony z uwagi na współpracę z „Solidarnością”. Był doradcą ekonomicznym NSZZ „S”, a od 1985 pracownikiem naukowym w Instytucie Pracy i Spraw Socjalnych. W drugiej połowie lat 80. prowadził także wykłady na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[4].

W 1990 należał do założycieli i do 1995 pełnił funkcję prezesa Centrum im. Adama Smitha. Był doradcą prezydenta Lecha Wałęsy, a także dyrektorem wykonawczym Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju. Od 1994 do 2003 zajmował stanowisko profesora i kierownika Katedry Ekonomii na Europejskim Uniwersytecie Viadrina we Frankfurcie nad Odrą[5]. Zasiadał także w radzie politycznej Ruchu Stu[6].

Był dziekanem Wydziału Ekonomii Wyższej Szkoły Informatyki w Łodzi, a także profesorem tej uczelni oraz Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie[3]. Prowadził wykłady m.in. w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie.

W 2004 był kandydatem posłów Platformy Obywatelskiej do Rady Polityki Pieniężnej[2]. Publikował felietony w różnych czasopismach. W 2007 w jednym z nich kwestionował kompetencje Sławomira Skrzypka do zajmowania stanowiska prezesa NBP. Ten ostatni skierował przeciwko niemu prywatny akt oskarżenia o zniesławienie. W sierpniu 2009 Sąd Rejonowy w Poznaniu skazał Jana Winieckiego na karę grzywny[7]. Przedmiotowy wyrok został uchylony do ponownego rozpoznania w styczniu 2010 decyzją Sądu Okręgowego w Poznaniu[8]. W lipcu 2012 w pierwszej instancji wobec Jana Winieckiego ponownie zapadł nieprawomocny wyrok skazujący go na grzywnę[9]. W wyniku postępowania odwoławczego w lutym 2013 wyrok ten został uchylony, a postępowanie karne prawomocnie umorzone z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu[10].

13 stycznia 2010 Senat (z rekomendacji senatorów Platformy Obywatelskiej) powołał go w skład Rady Polityki Pieniężnej[11] na okres sześcioletniej kadencji.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Został odznaczony Odznaką Honorową „Bene Merito” (2012)[12]. W 1992 otrzymał Nagrodę Kisiela, a w 2001 tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego[13].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Ekonomiczne instrumenty polityki zagranicznej we współczesnych stosunkach międzynarodowych, PISM, Warszawa 1975
  • Ewolucja programów pomocy technicznej ONZ oraz ich struktura instytucjonalna. Zagadnienia prawne, PISM, Warszawa 1971
  • Gorbachev’s way out? A proposal to ease change in the Soviet system by buying out the privileges of the ruling stratum, The Centre for Research into Communist Economies, Londyn 1988
  • Gospodarka bez ekonoma (red.), Polskie Wydawnictwa Profesjonalne, Warszawa 2006
  • Import technologii a handel zagraniczny w krajach socjalistycznych. Perspektywy lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, CINTE, Warszawa 1987
  • Instytucjonalne bariery rozwoju gospodarczego. Polska niezakończona transformacja (red.), CAS, Warszawa 1996
  • Intelektualna odyseja teorii ekonomii w XX wieku. Powrót do porzuconej idei rynków, prywatnej własności i wolności gospodarczej, CAS, Warszawa 1996
  • Konkurencyjność polskiej gospodarki. Eksport, bilans płatniczy, polityka kursowa (red.), TEP, Warszawa 1998
  • Kryzys Globalny. Początek, czy koniec? (red.), Regan Press, Gdańsk 2009
  • Perspektywy przedsiębiorstw międzynarodowych w gospodarce światowej, PISM, Warszawa 1983
  • Polemiki w drodze (do kapitalizmu). Wybór komentarzy, polemik i wywiadów z lat dziewięćdziesiątych, C.H. Beck, Warszawa 2001
  • Polski program przejścia w połowie 1991 roku: zagrożenia dla stabilizacji, Fundacja im. Stefana Batorego, Warszawa 1991
  • Privatization in Poland: a comparative perspective, J.C.B. Mohr, Tybinga 1992
  • Źródła inflacji w gospodarce rynkowej i w gospodarce planowej, PWN, Warszawa 1996

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł profesor Jan Winiecki. money.pl, 9 czerwca 2016. [dostęp 9 czerwca 2016].
  2. a b Sprawozdanie stenograficzne z posiedzenia Sejmu IV kadencji (66. posiedzenie, 1. dzień, 7 stycznia 2004). [dostęp 25 stycznia 2010].
  3. a b Jan Winiecki w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 25 stycznia 2010].
  4. Winiecki naszym kandydatem do RPP. interia.pl, 2 lipca 2009. [dostęp 25 stycznia 2010].
  5. Jan Winiecki kandydatem Senatu do RPP (sylwetka). wp.pl, 18 grudnia 2009. [dostęp 25 stycznia 2010].
  6. Rada polityczna Ruchu 100. ruch100.org.pl. [dostęp 30 grudnia 2011].
  7. Sąd: Jan Winiecki pomówił prezesa NBP. money.pl, 17 sierpnia 2009. [dostęp 25 stycznia 2010].
  8. Profesor Jan Winiecki wywalczył kolejny proces. naszemiasto.pl, 14 stycznia 2010. [dostęp 25 stycznia 2010].
  9. Sąd: Jan Winiecki winny pomówienia Sławomira Skrzypka. onet.pl, 31 lipca 2012. [dostęp 8 lutego 2013].
  10. Sprawa zniesławienia umorzona. Prof. Winiecki zostaje w RPP. tvn24.pl, 15 lutego 2013. [dostęp 15 lutego 2013].
  11. Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 stycznia 2010 r. w sprawie powołania członków Rady Polityki Pieniężnej (M.P. z 2010 r. Nr 4, poz. 23).
  12. Odznaki Honorowe Bene Merito. msz.gov.pl. [dostęp 19 listopada 2012].
  13. Doktorzy Honorowi Uniwersytetu Gdańskiego. ug.edu.pl. [dostęp 25 stycznia 2010].