Jan Wyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Wyka

Jan Wyka (ur. 1 marca 1902 w Zaleszczykach, zm. 20 września 1992 w Warszawie[1]) – polski poeta i prozaik, wieloletni działacz komunistyczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego oraz na Wydziale Humanistycznym (polonistykę i germanistykę) Uniwersytetu Jagiellonskiego. Jako poeta debiutował na łamach prasy w 1926. W latach 1925–1927 pracował jako nauczyciel w szkołach średnich (m.in. w Przemyślu). Był członkiem Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy i Komunistycznej Partii Polski.

W latach 1933–1935 był redaktorem czasopisma "Lewar". W latach 1936–1939 uczestniczył w hiszpańskiej wojnie domowej służąc jako żołnierz w Brygadzie im. Dąbrowskiego, gdzie był też redaktorem pisma "Dąbrowszczak". W latach 1939–1940 służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. W latach 1940–1945 przebywał na terenie Wielkiej Brytanii. Od 1945 był przedstawicielem Rządu Tymczasowego. W tym samym roku przeniósł się do Warszawy. W latach 1945–1946 był redaktorem czasopisma "Chłopska Droga". W latach 1946–1956 pracował w Wydziale Zagranicznym KC PZPR. Pochowany na warszawskim Cmentarzu Północnym[2].

Twórczość wybrana[edytuj | edytuj kod]

  • Hiszpańska Warszawianka
  • Szorstki wiersz
  • Pieśń o Saragossie
  • Gorzki owoc
  • O północy
  • Kompozycje rojeń
  • Zapiski na karteluszkach
  • Przywidzenia
  • Szare i czerwone
  • Hiszpańskie trasy
  • Mity okrężne
  • Wcielenia jednego płaszcza

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Marian Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]