Jan Zawidzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Wiktor Tomasz Zawidzki
Jan Wiktor Tomasz Zawidzki
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1866
Majątek Włóki koło Płocka, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 14 września 1928
Warszawa, Polska
Prof. mgr inż
nauk technicznych
Alma Mater Politechnika Ryska
Profesura 19 maja 1919 prof. zwyczajny
Nauczyciel akademicki
Jan Zawidzki
ilustracja
Data urodzenia 20 grudnia 1866
Minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego (p.o.)
Okres od 11 grudnia 1924
do 25 marca 1925
Poprzednik Bolesław Miklaszewski
Następca Stanisław Grabski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Jana Zawidzkiego na Cmentarzu Powązkowskim

Jan Wiktor Zawidzki (ur. 20 grudnia 1866 we Włókach[1] (obecnie dzielnica Sierpca), zm. 14 września 1928 w Warszawie) – polski fizykochemik, m.in. profesor Akademii Rolniczej w Dublanach, Uniwersytetu Jagiellońskiego, Politechniki Warszawskiej (jej rektor w latach 1918/19), filister Korporacji Akademickiej Arkonia, historyk chemii, autor podręczników. W latach 1918-1919 rektor Politechniki Warszawskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Rodzina;

  • Ojciec - Jan Wiktor
  • Matka - Zofia z Gościckich

Nauki początkowe pobierał w domu, a następnie ukończył Warszawską Szkołę Realną (1876-1884). W styczniu 1886 roku zdał egzamin wstępny do prywatnej ryskiej Szkoły Politechnicznej Bałtyckiej. Początkowo studiował na Wydziale Mechanicznym jednak po kilku semestrach przeniósł się na Wydział Chemiczny. W 1895 po zdaniu wszystkich egzaminów otrzymał dyplom inżyniera chemika z odznaczeniem. Gdy studiował w Rydze był członkiem korporacji „Arkonia”, a w latach 1892-1893- piastował stanowisko jej prezesa.

Absolwent Wydziału Budowy Maszyn i Chemii Politechniki Ryskiej na której był później asystentem i docentem. Studia uzupełniające w Lipsku (doktorat) i Amsterdamie. Od 1907 profesor Akademii Rolniczej w Dublanach na której do 1917 kierował katedrą chemii ogólnej.

W czasie pobytu w Lipsku był członkiem stowarzyszenia naukowego ”Unitas”, skupiającego Polaków studiujących na tamtejszym Uniwersytecie[2]. Został wybrany jako delegat na Zjazd Zjednoczenia Towarzystw Polskich w Zurychu a następnie w 1898 roku został prezesem „Unitas”. W 1905 roku złożył egzamin na stopień magistra chemii na Uniwersytecie Petersburskim. W tym samym roku uzyskał tytuł inżyniera-technologa w Ryskim Instytucie Politechnicznym.

Czynnie brał udział w wydarzeniach rewolucyjnych w 1905 roku. Za jego inicjatywą powstał „Związek Docentów Politechniki”, którego wiceprezesem był w latach 1905-1906. W 1906 roku obrano go docentem chemii fizycznej stosowanej[2]. Od 1907 profesor Akademii Rolniczej w Dublanach na której do 1917 kierował Katedrą Chemii Ogólnej. 1 października 1917 roku powołany został na stanowisko wykładowcy chemii nieorganicznej na Uniwersytecie Warszawskim i Politechniki Warszawskiej. 19 maja 1919 roku otrzymał nominację profesora zwyczajnego oraz stanowisko kierownika Katedry Chemii Nieorganicznej na Wydziale Chemii PW.

Pracownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. od 11 XII 1924 do 25 III 1925 jako kierownik tego resortu wchodził w skład gabinetu Władysława Grabskiego.

Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 217-III-14).

Od roku 1979 Polskie Towarzystwo Chemiczne przyznaje medal jego imienia za wybitne osiągnięcia z zakresu chemii fizycznej i nieorganicznej.

Stanowiska[edytuj | edytuj kod]

  • 1892-1893 prezes i członek korporacji „Arkonia”;
  • 1898 prezes „Unitas”;
  • 1900 asystent w Katedrze Chemii Fizycznej w Ryskim Instytucie Politechnicznym;
  • 1905-1906 założyciel i wiceprezes „Związku Docentów Politechniki”;
  • 1917 kierownik Katedry Chemii Ogólnej Akademii Rolniczej w Dulbanach;
  • 1917 wykładowca chemii nieorganicznej na Uniwersytecie Warszawskim i Politechniki Warszawskiej;
  • 1917-1918 i 1918-1919 Rektor Politechniki Warszawskiej;
  • 1918-1919 profesor w Katedrze Chemii Nieorganicznej UW;
  • 1919 kierownik Katedry Chemii Nieorganicznej na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej;
  • 1921-1928 wiceprezes Komitetu Zarządzającego Kasy im. J. Mianowskiego;
  • Pracownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Od 11 XII 1924 do 25 III 1925 jako kierownik tego resortu wchodził w skład gabinetu Władysława Grabskiego;

Członkostwa[edytuj | edytuj kod]

  • 1901 członek Komisji Bibliograficznej Akademii Umiejętności w Krakowie;
  • 1908 członek Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika;
  • 1903 członek Niemieckiego Towarzystwa Chemicznego;
  • 1905 członek Rosyjskiego Towarzystwa Fizyko-Chemicznego;
  • 1908 członek Niemieckiego Towarzystwa Historii Medycyny i Nauk Przyrodniczych;
  • 1912 członek Niemieckiego Towarzystwa im. Roberta Wilhelma Bunsena;
  • 1918 członek Komitetu Zarządzającego Kasy im J. Mianowskiego;
  • 1921 członek Francuskiego Towarzystwa Chemicznego;
  • 1921 członek czynnego krajowego Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego PAN w Krakowie;
  • 1920 członek i sekretarz generalny, od 1922 członek zarządu Akademii Nauk Technicznych;

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Warszawa 1932 „Chemia nieorganiczna”
  • Warszawa 1931 „Kinetyka Chemiczna”
  • Prace zamieszczane na łamach czasopism; „Chemik Polski”, „Roczniki Chemii”, „Przemysł Chemiczny”, „Przegląd Techniczny”

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marian Chudzyński: Sierpc i ziemia sierpecka w latach 1864-1914. Przemiany społeczno-gospodarcze, [w:] Dzieje Sierpca i ziemi sierpeckiej. Sierpc: Towarzystwo Naukowe Płockie, Urząd Miejski w Sierpcu, 2003. ISBN 83-914905-3-X.
  2. a b J. Piłatowicz, „Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826-2001”,wyd.I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej 2001, s.45-53
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]