Przejdź do zawartości

Jan Zieliński (tenisista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jan Zieliński
Ilustracja
Państwo

 Polska

Data i miejsce urodzenia

16 listopada 1996
Warszawa

Wzrost

180 cm

Gra

praworęczny, oburęczny bekhend

Status profesjonalny

2019

Zakończenie kariery

aktywny

Trener

Mariusz Fyrstenberg

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

0

Najwyżej w rankingu

769 (20 września 2021)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

5

Najwyżej w rankingu

7 (19 czerwca 2023)

Australian Open

F (2023)

Roland Garros

3R (2022)

Wimbledon

3R (2023)

US Open

QF (2022, 2023)

Gra mieszana
Australian Open

W (2024)

Roland Garros

SF (2024)

Wimbledon

W (2024)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Drużyna mieszana
Igrzyska olimpijskie młodzieży
złoto Nankin 2014 gra mieszana

Jan Zieliński (ur. 16 listopada 1996 w Warszawie) – polski tenisista.

Reprezentant w Pucharze Davisa, złoty medalista Letnich Igrzysk Olimpijskich Młodzieży 2014, wielokrotny medalista mistrzostw Polski, triumfator Australian Open 2024 i Wimbledon 2024 w grze mieszanej, finalista Australian Open 2023 w grze podwójnej.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Kariera juniorska[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2014, razem z Kamilem Majchrzakiem i Hubertem Hurkaczem zajęli drugie miejsce w drużynowych mistrzostwach Europy juniorów[1][2].

Na igrzyskach olimpijskich młodzieży rozgrywanych w Nankinie zdobył złoty medal w grze mieszanej, występując w parze z Jil Teichmann[3]; w meczu finałowym pokonali miksta Ye QiuyuJumpei Yamasaki 4:6, 6:3, 10–4[4]. W grze podwójnej razem z Kamilem Majchrzakiem zajęli czwarte miejsce[5].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 2015 roku podczas mistrzostw Polski w zawodach gry mieszanej w parze z Olgą Brózdą wygrali finałowy pojedynek z Igą Odrzywołek i Mikołajem Jędruszczakiem wynikiem 7:6(6), 7:6(5)[6]. Na tych samych zawodach w parze z Jędruszczakiem zwyciężył w konkurencji gry podwójnej, pokonując w meczu mistrzowskim Marcina Gawrona i Adama Majchrowicza 5:7, 7:6(4), 10–3[7].

W 2018 roku został finalistą mistrzostw Polski w konkurencjach gry podwójnej i mieszanej[7]. W 2019 roku wspólnie z Kacprem Żukiem triumfowali w rozgrywkach deblowych podczas narodowych mistrzostw Polski; w meczu finałowym pokonali Pawła Ciasia i Grzegorza Panfila wynikiem 6:4, 6:2[7]. W 2020 roku razem z Kamilem Majchrzakiem zwyciężyli w zawodach deblowych podczas mistrzostw kraju, w spotkaniu mistrzowskim wygrywając 6:3, 6:4 z Kamilem Gajewskim i Dominikiem Nazarukiem[8]. W 2021 roku po raz trzeci w rzędu został mistrzem Polski w grze podwójnej. Tym razem w parze z Szymonem Walkówem pokonali w finale 6:3, 4:6, 10–4 Karola Drzewieckiego i Kacpra Żuka[9]. W lipcu razem z Walkówem osiągnęli finał zawodów cyklu ATP Tour w Gstaad. W tym samym sezonie wygrał pierwszy w swojej karierze turniej rangi ATP Tour w grze podwójnej. Startując w parze z Hubertem Hurkaczem, zwyciężył w turnieju w Metz, w finale pokonując Hugo Nysa i Arthura Rinderknecha 7:5, 6:3.

W 2022 roku razem z Andreą Vavassorim awansowali do meczu mistrzowskiego rozgrywek w Marrakeszu, w którym ulegli 1:6, 5:7 deblowi Rafael MatosDavid Vega Hernández. Na mistrzostwach Polski po raz czwarty z rzędu został mistrzem kraju w deblu – razem z Kacprem Żukiem pokonali w finale Szymona Kielana i Filipa Peliwo 6:2, 6:1. Awansował również do meczu o tytuł w singlu, ale przegrał w nim 3:6, 2:6 z Danielem Michalskim[10]. W sierpniu wspólnie z Nysem osiągnęli finał zawodów w Winston-Salem, gdzie przegrali z parą Matthew EbdenJamie Murray 4:6, 2:6. W kolejnym miesiącu zawodnicy triumfowali w rozgrywkach w Metzu, w meczu mistrzowskim pokonując Lloyda Glasspoola i Harriego Heliövaarę 7:6(5), 6:4.

W styczniu 2023 roku Zieliński wraz z Nysem awansowali do finału wielkoszlemowego Australian Open. W meczu o tytuł przegrali 4:6, 6:7(4) z Rinkym Hijikatą i Jasonem Kublerem. W maju Polak odniósł pierwszy turniejowy triumf w zawodach rangi ATP Tour Masters 1000, pokonując razem z Nysem w finale zawodów w Rzymie debel Robin HaaseBotic van de Zandschulp 7:5, 6:1.

Podczas Australian Open 2024 wspólnie z Nysem tym razem doszli do ćwierćfinału[11]. Zieliński wystąpił również w grze mieszanej, dobierając się w parę w ostatniej chwili z wielokrotną mistrzynią wielkoszlemową Hsieh Su-wei. W finale po super tie-breaku pokonali triumfatorów Wimbledonu 2021 i 2022, czyli Desirae Krawczyk i Neala Skupskiego 6:7, 6:4, 11–9. Dla Zielińskiego był to pierwszy wielkoszlemowy triumf w karierze. Tajwanka zdobyła z kolei już siódme takie trofeum, ale po raz pierwszy w grze mieszanej[12].

W lipcu 2024 Zieliński ponownie wystąpił z Hsieh Su-wei w grze mieszanej, tym razem podczas Wimbledon 2024. Para dotarła do finału, w którym pokonała 6:4, 6:2 Giulianę Olmos i Santiago Gonzáleza[13].

Wygrał pięć turniejów o randze ATP Challenger Tour w grze podwójnej.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu ATP Tour w singlu był na 769. miejscu (20 września 2021), a w deblu na 7. pozycji (19 czerwca 2023).

Finały w turniejach ATP Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra podwójna (5–5)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 25 lipca 2021 Gstaad Ceglana Polska Szymon Walków Szwajcaria Marc-Andrea Hüsler
Szwajcaria Dominic Stricker
1:6, 6:7(7)
Zwycięzca 1. 26 września 2021 Metz Twarda (hala) Polska Hubert Hurkacz Monako Hugo Nys
Francja Arthur Rinderknech
7:5, 6:3
Finalista 2. 9 kwietnia 2022 Marrakesz Ceglana Włochy Andrea Vavassori Brazylia Rafael Matos
Hiszpania David Vega Hernández
1:6, 5:7
Finalista 3. 27 sierpnia 2022 Winston-Salem Twarda Monako Hugo Nys Australia Matthew Ebden
Wielka Brytania Jamie Murray
4:6, 2:6
Zwycięzca 2. 25 września 2022 Metz Twarda (hala) Monako Hugo Nys Wielka Brytania Lloyd Glasspool
Finlandia Harri Heliövaara
7:6(5), 6:4
Finalista 4. 28 stycznia 2023 Australian Open, Melbourne Twarda Monako Hugo Nys Australia Rinky Hijikata
Australia Jason Kubler
4:6, 6:7(4)
Zwycięzca 3. 21 maja 2023 Rzym Ceglana Monako Hugo Nys Holandia Robin Haase
Holandia Botic van de Zandschulp
7:5, 6:1
Finalista 5. 29 października 2023 Bazylea Twarda (hala) Monako Hugo Nys Meksyk Santiago González
Francja Édouard Roger-Vasselin
7:6(8), 6:7(3), 1–10
Zwycięzca 4. 11 listopada 2023 Metz Twarda (hala) Monako Hugo Nys Niemcy Constantin Frantzen
Niemcy Hendrik Jebens
6:4, 6:4
Zwycięzca 5. 3 marca 2024 Acapulco Twarda Monako Hugo Nys Meksyk Santiago González
Wielka Brytania Neal Skupski
6:3, 6:2

Gra mieszana (2–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 26 stycznia 2024 Australian Open, Melbourne Twarda Hsieh Su-wei Stany Zjednoczone Desirae Krawczyk
Wielka Brytania Neal Skupski
6:7(5), 6:4, 11–9
Zwycięzca 2. 14 lipca 2024 Wimbledon, Londyn Trawiasta Hsieh Su-wei Meksyk Giuliana Olmos
Meksyk Santiago González
6:4, 6:2

Zwycięstwa w turniejach ATP Challenger Tour w grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 26 września 2020 Sybin Ceglana Stany Zjednoczone Hunter Reese Stany Zjednoczone Robert Galloway
Meksyk Hans Hach Verdugo
6:4, 6:2
Zwycięzca 2. 17 kwietnia 2021 Split Ceglana Polska Szymon Walków Francja Grégoire Barrère
Francja Albano Olivetti
6:2, 7:5
Zwycięzca 3. 10 lipca 2021 Brunszwik Ceglana Polska Szymon Walków Chorwacja Ivan Sabanov
Chorwacja Matej Sabanov
6:4, 4:6, 10–4
Zwycięzca 4. 14 sierpnia 2021 Meerbusch Ceglana Polska Szymon Walków Niemcy Dustin Brown
Holandia Robin Haase
6:1, 6:3
Zwycięzca 5. 12 marca 2022 Roseto degli Abruzzi Ceglana Monako Hugo Nys Czechy Roman Jebavý
Austria Philipp Oswald
7:6(2), 4:6, 10–3

Medale igrzysk olimpijskich młodzieży[edytuj | edytuj kod]

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Złoty medal 2014 Nankin Twarda Szwajcaria Jil Teichmann Ye Qiuyu
Japonia Jumpei Yamasaki
4:6, 6:3, 10–4

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Doroty i Andrzeja Zielińskich. W listopadzie 2022 oświadczył się Klaudii Kołakowskiej, z którą pozostaje w związku od lutego 2015[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. European Summer Cups B18 Final [online], Tennis Europe [dostęp 2015-04-29] (ang.).
  2. Kamil Drużynowym Wicemistrzem Europy!. kamilmajchrzak.pl. [dostęp 2015-04-29]. (pol.).
  3. Bartosz Gębicz: Jan Zieliński także złoty podczas igrzysk w Nankinie. Przegląd Sportowy, 2014-08-24. [dostęp 2015-07-23]. (pol.).
  4. Mixed Doubles. result.nanjing2014.org. [dostęp 2015-01-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-11)]. (ang.).
  5. Men’s Doubles. result.nanjing2014.org. [dostęp 2015-01-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-11)]. (ang.).
  6. Rafał Smoliński: Magdalena Fręch i Paweł Ciaś mistrzami Polski w tenisie ziemnym. Sportowe Fakty, 2015-06-20. [dostęp 2015-07-12]. (pol.).
  7. a b c Mistrzostwa Polski kobiet i mężczyzn. Polski Związek Tenisowy. [dostęp 2018-12-30]. (pol.).
  8. MP – 94 Narodowe Mistrzostwa Polski Kobiet i Mężczyzn. Polski Związek Tenisowy. [dostęp 2020-07-19]. (pol.).
  9. Piotr Chłystek: Narodowe Mistrzostwa Polski: Czas na decydujące rozstrzygnięcia. Przegląd Sportowy, 2021-07-15. [dostęp 2021-07-15]. (pol.).
  10. Esvelo 96. NMP: Michalski wywalczył tytuł w Bytomiu. Polski Związek Tenisowy, 2022-07-16. [dostęp 2022-07-17]. (pol.).
  11. Rafał Smoliński, Polak nie powtórzy finału Australian Open. Niemiecka niespodzianka [online], sportowefakty.wp.pl, 24 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-26].
  12. Krzysztof Rawa, Jan Zieliński i Su-wei Hsieh pierwszymi zwycięzcami Australian Open 2024 [online], Rzeczpospolita, 26 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-26].
  13. Jan Zieliński triumfuje w Wimbledonie! [online], www.rmf24.pl [dostęp 2024-07-16] (pol.).
  14. Jan Zieliński miał 18 lat, gdy poznał swoją narzeczoną. Długo żyli w związku na odległość. Plejada, 2023-01-27. [dostęp 2023-01-27]. (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]