Jan z Tarnowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy marszałka wielkiego koronnego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Jan z Tarnowa
Herb
Leliwa
Rodzina Tarnowscy herbu Leliwa
Data urodzenia przed 1349
Data śmierci 1409
Ojciec Rafała z Tarnowa
Matka Dzierżka z Wielowsi
Żona

Katarzyna (nazwisko nieznane)

Dzieci

Jan Tarnowski
Rafał z Tarnowa
Spytek I Jarosławski
Dorota Tarnowska

Jan z Tarnowa herbu Leliwa (ur. przed 1349, zm. w 1409) – syn Rafała z Tarnowa i Dzierżki z Wielowsi.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Władysław Jagiełło, król polski, zatwierdza dokument Jana z Tarnowa, starosty generalnego Rusi (1391).

Był właścicielem Tarnowa, Wielowsi i Jarosławia.

Był też podkomorzym sandomierskim przed 1368, marszałkiem królewskim przed 1373, starostą radomskim przed 1376, kasztelanem sandomierskim przed 1377, marszałkiem wielkim koronnym (1378–1381), wojewodą sandomierskim (przed 1385-1401), starostą sandomierskim przed 1386, starostą generalnym Rusi (przed 1387-1393) i (1394-1404), wojewodą krakowskim (1401-1406), kasztelanem krakowskim i starostą krakowskim od 1406.

W 1401 roku był sygnatariuszem unii wileńsko-radomskiej[1]. Był świadkiem pokoju w Raciążku w 1404 roku[2].

Jego synowie Jan i Spytko walczyli w bitwie pod Grunwaldem w 1410.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Od 1379 był w związku z Katarzyną nieznanego nazwiska, z którą miał czworo dzieci:

Wywód przodków[edytuj | edytuj kod]

4. Spycimir Leliwita (ok. 1300- ok. 1354)      
    2. Rafał z Tarnowa (przed 1330-1373)
5. Stanisława z Bogorii i Skotnik (po 1300-przed 1352)        
      1. Jan z Tarnowa (przed 1349-1409)
6. Dzierżykraj z Wielowsi    
    3. Dzierżka z Wielowsi (zm. po 1382)    
7. ?      
 

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Codex Diplomaticus Poloniae, t. I, Warszawa 1847, s. 272.
  2. Codex diplomaticvs Regni Poloniae et Magni Dvcatvs Litvaniae in qvo pacta, foedera, tractatvs pacis ... nvnc primvm ex archivis pvblicis ervta ac in lvcem protracta ... T. IV in qvo totivs Prvssiae res continentvr, wydał Maciej Dogiel, Wilno 1764, s. 78.