Janina Zakrzewska (sędzia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janina Zakrzewska
Data i miejsce urodzenia

12 grudnia 1928
Warszawa

Data śmierci

27 maja 1995

Profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo konstytucyjne
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski (1950)

Doktorat

1959

Habilitacja

1964

Profesura

1982

Sędzia Trybunału Konstytucyjnego
Okres spraw.

1989–1995

Janina Zakrzewska (ur. 12 grudnia 1928 w Warszawie, zm. 27 maja 1995) – polska prawnik, profesor nauk prawnych oraz sędzia Trybunału Konstytucyjnego w latach 1989–1995.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W roku szkolnym 1945/1946 zdała maturę w Państwowym Liceum Humanistycznym im. Tadeusza Reytana w Warszawie[1][2]. Absolwentka prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (1950)[1]. Doktor nauk prawnych od 1959, doktor habilitowany od 1964, profesor nauk prawnych od 1982[1].

W latach 1952–1968 była członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[3][1]. Pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego do 1968, kiedy opuściła uniwersytet, usunięta z powodów politycznych[1]. Od 1970 pracownik Archiwum Akt Nowych[1], a od 1989 Zakładu Naukowo-Badawczego Archiwistyki Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych. Od 1989 pracownik Instytutu Nauk Prawnych PAN[1].

23 sierpnia 1980 roku dołączyła do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami[4]. Uczestniczka rozmów Okrągłego Stołu. Doradca Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, gdzie kierowała pracami Zespołu Doradców OKP. Uczestniczka prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[5].

Członek PEN-Clubu i Komitetu Helsińskiego.

Autorka wielu prac naukowych, w tym 7 monografii z zakresu prawa konstytucyjnego, w tym systemów polityczno-prawnych państw współczesnych.

Sędzia Trybunału Konstytucyjnego w latach 1989–1995, członek Państwowej Komisji Wyborczej w latach 1989–1991 oraz od 1991 aż do śmierci. Zmarła przed upływem kadencji. Pochowana na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Agnieszka Bodecka, Anita Chodkowska, Urszula Roguska. Materiały Janiny Zakrzewskiej (1928–1995) (III–317). „Biuletyn Archiwum Polskiej Akademii Nauk”, s. 127–149, 2011. Warszawa: Polska Akademia Nauk, Archiwum w Warszawie. ISSN 0551-3782. [dostęp 2022-05-23]. 
  2. Wojciech Rylski: Absolwenci Reytana 1945. wne.uw.edu.pl. [dostęp 2022-05-23].
  3. Tadeusz Rutkowski: Na styku nauki i polityki. Uniwersytet Warszawski w PRL 1944–1989. W: Dzieje Uniwersytetu Warszawskiego po 1945. Piotr M. Majewski (red.). Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2016, s. 476. ISBN 978-83-235-1791-7.
  4. Apel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s])
  5. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]