Janusz (arcybiskup gnieźnieński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz
Janusz
Data śmierci 26 sierpnia 1271
Arcybiskup Gnieźnieński
Okres sprawowania 1258-1271
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 1258
Sakra biskupia 2 marca 1259

Janusz (ur. ? – zm. 26 sierpnia 1271) – arcybiskup gnieźnieński od 1258.

O jego pochodzeniu wiadomo niewiele. W latach 1232–52 był kanclerzem arcybiskupa Pełki, a w 1252–58 kanclerzem księcia łęczycko-kujawskego Kazimierza. Sprawował też funkcje dziekana kapituły gnieźnieńskiej (1242), scholastyka łęczyckiego (1250) oraz prepozyta gnieźnieńskiego (1258). Po śmierci Pełki w 1258 został obrany nowym arcybiskupem gnieźnieńskim. 28 lutego 1259 uzyskał zatwierdzenie od papieża Aleksandra IV, który 2 marca tego samego roku udzielił mu też sakry biskupiej.

Jako arcybiskup kilkakrotnie zwoływał synody prowincjonalne i kontynuował wdrażanie reform wewnątrzkościelnych. Od 1261 zwalczał ruch biczowników, na jego wezwanie władza świecka karała ich więzieniem i konfiskatą majątku[1]. Za jego rządów doszło do kanonizacji Jadwigi Śląskiej (1266). Na płaszczyźnie politycznej współpracował z księciem wielkopolskim Bolesławem Pobożnym (m. in. popierał jego kandydata na biskupstwo poznańskie w 1266).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Janus Tazbir, Państwo bez stosów i inne szkice. Kraków 2000, s.24.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]