Janusz Burakiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Burakiewicz
Ilustracja
Janusz Burakiewicz i Horst Sölle w Lipsku, 1969.
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1916
Petersburg
Data śmierci 28 listopada 1989
Minister handlu zagranicznego
Okres od 29 kwietnia 1969
do 13 lutego 1971
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Witold Trąmpczyński
Następca Kazimierz Olszewski
Minister żeglugi
Okres od 12 grudnia 1964
do 29 kwietnia 1969
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Stanisław Darski
Następca Jerzy Szopa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Janusz Burakiewicz (ur. 20 listopada 1916 w Petersburgu, zm. 28 listopada 1989) – polski ekonomista i polityk. Minister żeglugi w latach 1964–1969 oraz minister handlu zagranicznego w latach 1969–1971.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Wincentego i Janiny. W 1937 ukończył studia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Od 1935 był praktykantem i urzędnikiem w oddziale Banku Polskiego w Suwałkach. Odbył także służbę w Wojsku Polskim. Po wybuchu wojny polsko-niemieckiej przebywał na terenie Warszawy, gdzie podejmował się prac dorywczych. Został następnie aresztowany przez Niemców. W latach 1941–1945 był osadzony w obozie koncentracyjnym w Auschwitz i Sachsenhausen[1].

15 lipca 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej[1]. Został inspektorem w Ministerstwie Przemysłu i Handlu w Łodzi, potem do 1947 dyrektor działu kadr w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego w Katowicach. W latach 1947–1949 wicedyrektor departamentu w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, a do 1950 dyrektor departamentu w Ministerstwie Handlu Zagranicznego. W latach 1950–1952 radca handlowy Ambasady PRL w Budapeszcie, 1952–1953 dyrektor gabinetu ministra handlu zagranicznego, a do 1955 dyrektor biura działu handlu w Urzędzie Rady Ministrów. Od 1955 do 1958 ponownie radca handlowy, tym razem w Ambasady PRL w Berlinie.

Od 1948 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1958 do 1964 podsekretarz stanu w Ministerstwie Handlu Zagranicznego, a w latach 1969–1971 minister, w okresie 1964–1969 minister żeglugi. Od 1971 do 1978 ambasador PRL w Jugosławii, po czym do 1982 był prezesem Polskiej Izby Handlu Zagranicznego. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera 3A tuje-1-43)[2].

Odznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]