Janusz Górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy ekonomisty. Zobacz też: gdański grafik profesor Janusz Górski.
Janusz Górski
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1929
Międzyrzec Podlaski
Data i miejsce śmierci 26 grudnia 1986
Warszawa
Minister nauki, szkolnictwa wyższego i techniki
Okres od 26 października 1978
do 3 lipca 1981
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Sylwester Kaliski
Następca Jerzy Nawrocki
Grób Janusza Górskiego i jego żony Haliny na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008

Janusz Górski (ur. 30 listopada 1929 w Międzyrzecu Podlaskim, zm. 26 grudnia 1986 w Warszawie) – polski ekonomista i działacz ruchu ludowego, a następnie komunistyczny; minister nauki, szkolnictwa wyższego i techniki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Czesława i Stefanii. Należał do Związku Młodzieży Wiejskiej RP Wici (1947–1948) i Związku Młodzieży Polskiej (1948–1952), w którym od 1948 do 1949 był starszym referentem zarządu głównego.

W latach 1947–1952 należał do Stronnictwa Ludowego i Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, po czym w 1963 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1973 wchodził w skład egzekutywy Komitetu Łódzkiego partii, pełnił również funkcję zastępcy członka Komitetu Centralnego (1980–1981).

Od 1950 do 1952 pracował na stanowisku zastępcy asystenta Uniwersytetu Warszawskiego, po czym do 1972 był starszym asystentem, adiuktem, docentem i profesorem (od 1969) Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, kierował Centralnym Ośrodkiem Metodycznym Studiów Ekonomicznych (1966–1972).

W latach 1972–1975 był rektorem Uniwersytetu Łódzkiego. Od 1975 był związany z resortem nauki, szkolnictwa wyższego i techniki, następnie od 9 sierpnia do 26 października 1978 był jego kierownikiem, a od 26 października 1978 do 3 lipca 1981 był ministrem tegoż resortu w rządach Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego.

Znany m.in. z negocjacji ze studentami podczas strajku studenckiego w Łodzi w styczniu i lutym 1981. W związku z tym później stał się główną postacią piosenki „Rozmowa ministra ze studentami” śpiewanej przez Aleksandra Grotowskiego.

Członek Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego[1]. W 1983 wybrany w skład prezydium Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Był także członkiem Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi[2]. Jest pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B31-tuje-5)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Trybuna Robotnicza”, nr 109 (12 961), 10 maja 1983, s. 6.
  2. „Nowe Drogi”, nr 10/1981, s. 2.
  3. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]