Janusz Godyń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Godyń
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1949
Wałbrzych
Przebieg służby
Lata służby 1972–2003
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Stanowiska prezes Izby Wojskowej Sądu Najwyższego
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Janusz Godyń (ur. 22 grudnia 1949 w Wałbrzychu) – prawnik, generał dywizji rezerwy Wojska Polskiego, sędzia i w latach 1990–2016 prezes Sądu Najwyższego (Izba Wojskowa).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1967–1971 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W styczniu 1972 roku został powołany do zawodowej służby wojskowej. Pełnił tę służbę w Zwiadzie Wojsk Ochrony Pogranicza. Od października 1972 roku pełnił służbę w sądownictwie wojskowym. W 1978 roku został zastępcą szefa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Koszalinie, a następnie został wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach. W stanie wojennym jako major ludowego Wojska Polskiego i sędzia Śląskiego Okręgu Wojskowego rozpatrywał sprawy karne przeciwko działaczom opozycji[1]. W 1982 został szefem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach, a w 1987 roku szefem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie.

1 lipca 1990 został prezesem Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i funkcję tę pełnił do 2016[2]. Na tym stanowisku był dwukrotnie awansowany przez kolejnych prezydentów RP: 11 listopada 1993 Lech Wałęsa wręczył mu nominację na generała brygady, a 15 sierpnia 1997 Aleksander Kwaśniewski na generała dywizji. 21 maja 2003 został oficjalnie pożegnany przez ministra obrony narodowej Jerzego Szmajdzińskiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej. Po przeniesieniu do rezerwy pozostał na dotychczas zajmowanym stanowisku.

W 2000 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. Nominowany do X edycji nagrody Buzdygany. W 2017 został wyróżniony Medalem „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości – Bene Merentibus Iustitiae”[4].

Rodzina: żona Grażyna i syn Sławomir.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski i Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej 1989–2002, Wydawnictwo von Borowiecky, Warszawa 2002, ​ISBN 83-87689-46-7​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]