Janusz Gortat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Janusz Gortat
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

5 listopada 1948
Brzozów

Data i miejsce śmierci

19 grudnia 2023
Czeladź

Obywatelstwo

polskie

Wzrost

186 cm

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
brąz Monachium 1972 boks
(waga półciężka)
brąz Montreal 1976 boks
(waga półciężka)
Mistrzostwa Europy
srebro Belgrad 1973 waga półciężka
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Janusz Kazimierz Gortat (ur. 5 listopada 1948 w Brzozowie, zm. 19 grudnia 2023[1] w Czeladzi[2]) – polski pięściarz, dwukrotny brązowy medalista olimpijski (1972 i 1976) w wadze półciężkiej.


Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od lewej Gilberto Carillo, Mate Parlov, Isaac Ikhouria i Janusz Gortat podczas ceremonii medalowej na Igrzyskach Olimpijskich 1972

Jeden z najwybitniejszych polskich pięściarzy wagi półciężkiej, znany z doskonałej techniki, preferujący walkę defensywną. Jego głównym rywalem na arenie międzynarodowej był Jugosłowianin Mate Parlov, a w Polsce najpierw Stanisław Dragan, a potem Jacek Kucharczyk i Paweł Skrzecz. Był zawodnikiem Legii Warszawa i KSZO Ostrowiec Świętokrzyski.

Podczas XX Letnich Igrzysk Olimpijskich Monachium 1972 przegrał w półfinale z późniejszym mistrzem Mate Parlovem (Jugosławia), a podczas XXI Letnich Igrzysk Olimpijskich Montreal 1976 także z przyszłym mistrzem Leonem Spinksem ze Stanów Zjednoczonych.

Wicemistrz Europy z Belgradu 1973 w wadze półciężkiej (w finale przegrał z Parlovem). Uczestnik mistrzostw Europy z Bukaresztu 1969 (waga średnia), Madrytu 1971 (w. półciężka) i Katowic 1975 (w. półciężka). Uczestnik mistrzostw świata z 1978 r. (w. średnia).

Sześciokrotny mistrz Polski w wadze półciężkiej (1973, 1974, 1975, 1976, 1978 i 1980), pięciokrotny wicemistrz (1969 – w. średnia, 1970, 1971, 1972 i 1979), brązowy medalista z 1977. 16 razy walczył w reprezentacji Polski (15 zwycięstw), podczas meczu z reprezentacją Stanów Zjednoczonych w 1974 pokonał przyszłego mistrza olimpijskiego i zawodowego mistrza świata wszechwag Leona Spinksa.

Po zakończeniu kariery został trenerem Legii Warszawa (trenował m.in. Andrzeja Gołotę i Tomasza Adamka).

W 1972 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[3]. W 2007 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy.

Ojciec koszykarza Marcina Gortata, pięściarza Roberta Gortata oraz Małgorzaty Owczarek (z d. Gortat).

Został pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nie żyje Janusz Gortat, dwukrotny medalista olimpijski. Przegląd Sportowy, 2023-12-19. [dostęp 2023-12-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-12-19)]. (pol.).
  2. GORTAT JANUSZ KAZIMIERZ, rejestry-notarialne.pl [dostęp 2024-01-14].
  3. Odznaczenia dla olimpijczyków. „Nowiny”. Nr 264, s. 2, 23 września 1972. 
  4. Tak wyglądał pogrzeb Janusza Gortata. Marcin Gortat i wzruszające sceny na ostatnim pożegnaniu ZDJĘCIA, 11 stycznia 2024.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]