Janusz Iliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Iliński
podpułkownik dyplomowany kawalerii podpułkownik dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 14 listopada 1896
Data i miejsce śmierci 16 lipca 1961
Paryż
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
Polska Misja Wojskowa we Francji
3 Pułk Ułanów Śląskich
Sztab Generalny
Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich
Polska Misja Wojskowa przy SHAEF
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Kampania norweska 1940
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Oficer Orderu Korony Rumunii Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Korony (Belgia) Krzyż Wojenny z Mieczem (Norwegia) Medal Zwycięstwa

Janusz Iliński (ur. 14 listopada 1896, zm. 16 lipca 1961) – hrabia, działacz niepodległościowy, dyplomata, podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie służby w 14 pułku Ułanów Jazłowieckich został odznaczony Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari. Od 16 czerwca do 30 listopada 1919 był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w „grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”[1].

Po zakończeniu wojny z bolszewikami pełnił służbę w Polskiej Misji Wojskowej we Francji[2]. W latach 1920–1922 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej (franc. École Supérieure de Guerre) w Paryżu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 366. lokatą w korpusie oficerów jazdy.

Z dniem 15 lutego 1923, po ukończeniu studiów i otrzymaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” został przydzielony do Inspektoratu Jazdy przy Inspektorze Armii Nr 5 we Lwowie na stanowisko oficera sztabu[3]. W tym samym roku został przeniesiony do Sztabu Generalnego na stanowisko oficera do zleceń specjalnych (od 1924 - adiutanta przybocznego) szefa Sztabu Generalnego, gen. dyw. Stanisława Hallera. W czasie studiów wojskowych we Francji, a następnie służby sztabowej pozostawał oficerem nadetatowym 3 pułku Ułanów Śląskich. 1 grudnia 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 40. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[4][5].

W latach 1925-1928 był zastępcą attaché wojskowego przy Ambasadzie RP w Paryżu[6]. Z dniem 31 maja 1930 został przeniesiony z Oddziału II SG w stan nieczynny[7]. Z dniem 30 listopada 1931 został przeniesiony do rezerwy[8]. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa-Miasto III z przydziałem mobilizacyjnym do Okręgowej Kadry Oficerskiej Nr I[9].

3 września 1939 został powołany do składu Polskiej Misji Wojskowej w Londynie, której szefem był gen. dyw. Mieczysław Norwid-Neugebauer. Wiosną 1940 wziął udział w kampanii norweskiej jako zastępca szefa sztabu Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich[10]. W 1945 pełnił służbę w Polskiej Misji Wojskowej przy Naczelnym Dowództwie Alianckich Sił Ekspedycyjnych[11].

Po wojnie pozostał na emigracji. W latach pięćdziesiątych przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie w końcu omawianego dziesięciolecia był dyrektorem naczelnym luksusowego hotelu Carlyle Hotel w Nowym Jorku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 12 marca 1921 r., Nr 10, s. 384.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 246, 658.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 26 stycznia 1923 r., Nr 7, s. 69.
  4. Rocznik oficerski 1923, s. 7, 605, 681.
  5. Rocznik oficerski 1924, s. 7, 547, 601.
  6. Rocznik oficerski 1928, s. 329, 341.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 18 czerwca 1930 r., Nr 11, s. 223.
  8. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 22 lutego 1932 r., Nr 4, s. 119.
  9. Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 117, 819.
  10. Tadeusz Panecki, Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich, s. 227.
  11. Marian Porwit, Spojrzenia poprzez moje życie, Czytelnik, Warszawa 1986, ​ISBN 83-07-01535-9​, s. 459.
  12. Dekret Wodza Naczelnego L. 3295 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 6)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Panecki, Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich, Bellona 2010, ​ISBN 83-11-11733-0​.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Rocznik oficerski rezerw 1934.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]