Janusz Kowalik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Kowalik
ilustracja
Pełne imię i nazwisko Janusz Antoni Kowalik
Data i miejsce urodzenia 26 marca 1944
Nowy Sącz pod okupacją Niemiec (Generalne Gubernatorstwo)
Wzrost 170 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1954–1960 Sparta Kraków/Cracovia
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1960–1967 Cracovia 140 (62)
1967–1968 Chicago Mustangs 28 (30)
1968–1969 California Clippers 0 (0)
1969–1974 Sparta Rotterdam 123 (66)
1974–1976 NEC Nijmegen 31 (6)
1976 Chicago Sting 14 (9)
1976–1977 MVV Maastricht 9 (2)
1977 Chicago Sting 6 (1)
1977–1979 MVV Maastricht 55 (24)
1979–1980 Patro Eisden
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska U-18
1965–1966 Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska 6 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
1979–1980 Patro Eisden
1981–1982 Eendracht Rotem
1982 MVV Maastricht (tymczasowo)
1982–1983 KFC Winterslag
1982–1984 KRC Genk
1985–1986 SBV Vitesse
1987–1989 Nigeria IO
1987–1989 Enugu Rangers
1989–1991 AO Ionikos
1991–1992 Apollon Limassol
1992 Górnik Zabrze
KFC Eeklo

Janusz Antoni Kowalik (ur. 26 marca 1944 w Nowym Sączu) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika, trener piłkarski. Wicemistrz Europy U-18 z 1961.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Był wychowankiem Cracovii, grał w niej w I i II lidze i w jej barwach występował w reprezentacji. W 1967 niespodziewanie wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie grał w NASL i w 1968 z dorobkiem 30 goli został królem strzelców rozgrywek (pierwszy polski król strzelców w lidze zagranicznej) oraz MVP tej ligi w barwach Chicago Mustangs[1]. W 1969 trafił do Holandii i do 1975 grał w Sparcie Rotterdam, następnie w NEC Nijmegen, Chicago Stings i MVV Maastricht. Jesienią 1970 był autorem pierwszego polskiego hat-tricka w europejskich pucharach. Karierę zakończył w 1979.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji zadebiutował 7 kwietnia 1965 w meczu z Belgią, ostatnie spotkanie rozegrał rok później. Łącznie w reprezentacji wystąpił w 6 meczach. Jako piłkarz juniorskiej drużyny Polski zdobył srebrny medal turnieju UEFA w Portugalii w 1961 (późniejsze mistrzostwa Europy).

Mecze w reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

l.p. Data Miejsce Przeciwnik Wynik Rozgrywki Grał Uwagi
1. 7 kwietnia 1965 Bruksela, Belgia  Belgia
0:0
towarzyski
90'
2. 16 maja 1965 Kraków, Polska  Bułgaria
1:1
towarzyski
90'
3. 5 stycznia 1966 Liverpool, Anglia  Anglia
1:1
towarzyski
90'
4. 5 lipca 1966 Chorzów, Polska  Anglia
0:1
towarzyski
90'
5. 2 października 1966 Szczecin, Polska  Luksemburg
4:0
el. ME 1968
90'
6. 3 grudnia 1966 Jafa, Izrael  Izrael
0:0
towarzyski
do 60'

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Polski U-18[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Drużynowe[edytuj | edytuj kod]

  • MP juniorów: 1959
  • finał Pucharu Holandii: 1971
  • wicemistrz Holandii: 1972

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Janusz Kowalik po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem. Prowadził m.in. belgijskie Patro Eisden (1979–1980) oraz KRC Genk (1982–1984), holenderskie SBV Vitesse (1985–1986) i Górnika Zabrze (1992).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski Cracovia. 100 lat prawdziwej historii, wydawnictwo GiA, Katowice 2006 (10. część cyklu Kolekcja klubów)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]