Janusz Lech Jakubowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Lech Jakubowski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1905
Warszawa
Data śmierci 7 maja 2000
Prof. dr hab. inż
nauk technicznych
Specjalność: technika wysokich napięć, elektronika teoretyczna, energetyka
Alma Mater Politechnika Warszawska
Doktorat 1935 – nauki techniczne
Habilitacja 1937
Nauczyciel akademicki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy

Janusz Lech Jakubowski (ur. 19 lutego 1905 w Warszawie, zm. 7 maja 2000) – polski inżynier elektrotechnik, wykładowca, profesor Politechniki Warszawskiej, laureat tytułu doctora honoris causa Politechniki Warszawskiej[1], I sekretarz POP PZPR Politechniki Warszawskiej od maja 1949 roku do marca 1950 roku, członek Komitetu Warszawskiego PZPR w czerwcu 1950 roku, przewodniczący egzekutywy Komitetu Uczelnianego PZPR[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1924 ukończył Gimnazjum Humanistyczne im. M. Reja w Warszawie. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. W 1931 otrzymał dyplom inżyniera elektryka. W latach 1929 i 1932, odbył staż w Laboratoire Ampere w Paryżu, w tym samym czasie pracował jako asystent w Zakładzie Miernictwa Elektrycznego i Wysokich Napięć Politechniki Warszawskiej[3].

W 1935 na podstawie pracy „Nowy układ prostownikowo-pojemnościowy do pomiaru wysokiego napięcia” uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1936 w Instytucie Wysokich Napięć Politechniki w Akwizgranie, przy wsparciu prof. W. Rogowskiego, współtworzył całkowicie nową dyscyplinę nauki dotyczącą oscylacji wysokich napięć[4].

W czasie współpracy z Komisją 8 Stowarzyszenia Elektryków Polskich – Izolatory i Napięcie, J.L. Jakubowski stworzył projekt przepisów na pomiar napięcia iskiernikiem kulowym. W 1937 uzyskał tytuł habilitacyjny.

Po wybuchu II wojny światowej, początkowo pracował jako nauczyciel w Szkole Elektrycznej II stopnia, a następnie prowadził zajęcia w uruchomionej przez Niemców Państwowej Wyższej Szkole Technicznej. Aktywnie działał w konspiracji, należał do Armii Krajowej, walczył w powstaniu warszawskim[4].

W 1945 został Dziekanem Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. W latach 1945–1946 wykładał w Szkole Inżynierskiej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. W 1948 wyjechał do USA, gdzie brał udział w Kongresie Wychowania Inżynierskiego, co zaowocowało zakupem, m.in. aparatury naukowej oraz książek dla odbudowującej się Politechniki Warszawskiej[4].

W 1966, z ramienia UNESCO, wyjechał do Algierii jako szef projektu ds. techniki wysokich napięć. Utworzył w El Harrach na przedmieściach Algieru politechnikę z laboratorium wysokich napięć[3]. W czasie pobytu w Algierii wykonał (w rejonach Sahary), badania osadów na izolatorach, odkrył wtedy nową formę wyładowań. Francja, za trud w naukową współpracę francusko-polską, uhonorowała J. L.Jakubowskiego Medaille de la Recherches et de l’Invention.

Zmarł 7 maja 2000[5], spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 291, rząd 4, grób 15)[6] .

Stanowiska[edytuj | edytuj kod]

  • 1929 – 1932 stażysta w Laboratoire Ampere w Paryżu
  • 1929 – 1932 asystent w Zakładzie Miernictwa Elektrycznego i Wysokich Napięć Politechniki Warszawskiej
  • 1936 pracownik w Instytucie Wysokich Napięć Politechniki w Akwizgranie
  • współpracownik Komisji 8 Stowarzyszenia Elektryków Polskich – Izolatory i Napięcie
  • nauczyciel w Szkole Elektrycznej II stopnia
  • nauczyciel w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej
  • 1945 Dziekan Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej
  • 1945-1946 wykładowca w Szkole Inżynierskiej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda
  • 1966 szef projektu ds. techniki wysokich napięć w Algierii[4].

Członkostwa[edytuj | edytuj kod]

  • 1947-1948 członek Komisji Organizacji Instytutów Naukowych Ministerstwa Przemysłu i Handlu
  • 1947-1949 członek Państwowej Rady Energetycznej
  • 1948 członek Komisji Doradczej ds. Wydawniczych Ministerstwa Oświaty
  • od 1952 członek korespondent, od 1956 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, w latach 1952-1968 członek jej prezydium[7]
  • członek rzeczywisty Towarzystwa Naukowego Warszawskiego
  • członek korespondent Polskiej Akademii Nauk Technicznych[4]

Działalność pozanaukowa[edytuj | edytuj kod]

  • Aktywny działacz polityczny, należał do PZPR
  • Zainteresowania m.in.
    • taternictwo
    • zagadnienia psychologiczne, metapsychiczne. [4]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor ponad 250 prac, m.in.:

  • 1939 „Aktualne zagadnienia techniki wysokich napięć”,
  • 1948 „Wytrzymałość dielektryczna”,
  • 1948 „Miernictwo wysokich napięć”,
  • „Piorun ujarzmiony” (popularno –naukowa)[4]

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Medaille de la Recherches et de l’Invention (Francja)
  • 1986 tytuł doctora honoris causa Politechniki Warszawskiej
  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1951)[8]
  • Order Sztandaru Pracy I klasy
  • Nagrodę Państwową II stopnia
  • Medal PAN im. M. Kopernika[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista doktorów honoris causa Politechniki Warszawskiej. pw.edu.pl. [dostęp 19 czerwca 2015].
  2. Piotr Ośko, Za fasadą. Komitet uczelniany w strukturze PZPR i jego wpływ na zarządzanie kadrami w latach 1948-1968. Zarys problemu na przykładzie Politechniki Warszawskiej, w: Pamięć i Sprawiedliwość 27, 2016, s. 72-73.
  3. a b Janusz Lech Jakubowski. Fragmenty autobiografii. „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki”. 33/3. s. 588-680. 
  4. a b c d e f g h Andrzej Ulmer: Doktorzy Honoris Causa Politechniki Warszawskiej. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2000, s. 120-123.
  5. Biogram w Encyklopedii PWN (online)
  6. Andrzej Liczbiński "Wykaz profesorów Politechniki Warszawskiej zmarłych w latach 1988-2000" Biblioteka główna Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2000
  7. Członkowie PAN: Skorowidz
  8. M.P. z 1951 r. nr 74, poz. 1007.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]