Janusz Reykowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Janusz Reykowski (ur. 29 listopada 1929 w Warszawie) – psycholog, profesor nauk humanistycznych związany z Uniwersytetem Warszawskim. Działacz społeczno-polityczny, absolwent V LO im. Ks. Józefa Poniatowskiego w Warszawie i Uniwersytetu Warszawskiego.

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Od początku kariery pracuje na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie zatrudniony został w 1951, początkowo jako zastępca asystenta, następnie asystent i adiunkt. W 1954 uzyskał tytuł magistra, w 1959 doktora, w 1965 habilitował się. W 1972 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1979 profesorem zwyczajnym.

Stanowiska i funkcje naukowe[edytuj | edytuj kod]

Od 1965 do 1967 pracował jako konsultant w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej. Od 1967 do 1968 pełnił funkcję kierownika Ośrodka Badań Społecznych Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego Od 1980 do 2002 był dyrektorem Instytutu Psychologii PAN. W 1996 był współzałożycielem Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Został też przewodniczącym Rady Programowej SWPS. Od 1984 jest członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, a od 1991 członkiem Academia Europea.

Pracował także głównie jako konsultant w licznych zagranicznych instytucjach naukowych.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1949 do rozwiązania w 1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od grudnia 1988 do stycznia 1990 zasiadał w Biurze Politycznym KC PZPR. Z ramienia tej partii przewodniczył zespołowi ds. reform politycznych Okrągłego Stołu. Od 1989 do 1990 był przewodniczącym Komisji Analiz i Prognoz Społeczno-Politycznych KC PZPR. Od 1983 do 1989 wchodził w skład rady krajowej PRON. Członek Prezydium Tymczasowej Rady Krajowej PRON w 1982 roku[1]. W 2004 został członkiem Konwentu Programowego Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Uzyskane nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Eksperymentalna psychologia emocji (Experimental Psychology of Emotion), Warszawa: KiW 1968, 1974, German Edition (FRG)-Donauworth 1973, Russian Edition 1979, Bulgarian Edition 1981.
  • Motywacja, postawy prospołeczne a osobowość (Prosocial Motivation, Prosocial Attitudes and Personality), Warszawa: PWN 1979,1986.
  • Development and Maintenance of Prosocial Behavior. Plenum Press NY 1984 (współautorzy: E.Staub, D.Bar-Tal, J.Karylowski).
  • Social and Moral Values. Hillsdale, N.J.: Erlbaum. 1989. (współautorzy: N.Eisenberg, E.Staub).
  • Postawy i wartości Polaków a zmiany systemowe (Values and attitudes of Poles and changes in the socio-political system). Warszawa: Wyd. Instytutu Psychologii PAN. 1993
  • Potoczne wyobrażenia o demokracji. Psychologiczne uwarunkowania i konsekwencje. (The lay concepts of democracy: Their sources and consequences) Warszawa: Wyd. IP 1995
  • Intrinsic Motivation and Intrinsic Inhibition of Aggressive Behavior, . In: Feshbach S., Frączek A. (Eds.), Aggression and Behavior Change, NY Praeger Publishers 1979.
  • Social Motivation,. Annual Review of Psychology, 1982,33,123-154.
  • Developmental patterns of prosocial motivation: A cross-national study. (with R.Silbereisen et al.). J.of Cross-Cultural Psychology. V.20, 3, 1989.
  • Collectivism, individualism and interpretation of social change: Limitations of a simple model. Polish Psychological Bulletin, 24, 2, 89-109. 1993. (współautorzy: Z. Smoleńska)
  • Patriotism and collective system of meanings. In D. BarTal and E. Staub (red.) Patriotism in a global age. Chicago: Nelson-Hall. (1997)
  • Justice motive and altruistic helping - Rescuers of Jews in Nazi occupied Europe.: Ross, M. & Miller, D.T. (Eds). The justice motive in everyday life. New York: Cambridge University Press 2001.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Polski, r. XXXVIII, nr 223 (11807), Kraków 20 grudnia 1982 roku, s.2.