Janusz Zakrzewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Zakrzewski
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1932
Kraków
Data i miejsce śmierci 26 października 2008
Warszawa
profesor nauk fizycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Profesura 1971
Polska Akademia Nauk
Status członek krajowy
Uczelnia Uniwersytet Warszawski

Janusz Zakrzewski (ur. 23 lipca 1932 w Krakowie, zm. 26 października 2008 w Warszawie) – polski fizyk, profesor doktor habilitowany (od 1971), dziekan Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego (1972–1975) i prorektor Uniwersytetu Warszawskiego (1981–1982).

Nagrobek Janusza Zakrzewskiego

Ukończył studia z zakresu fizyki na Uniwersytecie Warszawskim w 1957, a doktorat z fizyki uzyskał na Uniwersytecie w Bristolu. Członek PAN (od 1986), Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (od 1984), Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiego Towarzystwa Fizycznego, Prezes Polskiego Towarzystwa Fizycznego (1987–1991).

Pracował w Zakładzie Cząstek i Oddziaływań Fundamentalnych Instytutu Fizyki Doświadczalnej na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Był fizykiem eksperymentatorem, zajmował się fizyka cząstek elementarnych (fizyką wysokich energii). Był współodkrywcą (z Marianem Danyszem i Jerzym Pniewskim) pierwszego podwójnego hiperjądra (1963) oraz ciężkich hiperjąder. Brał udział w eksperymencie, który doprowadził do odkrycia neutralnego bozonu pośredniczącego w CERN. Współautor (z A. K. Wróblewskim) podręcznika Wstęp do fizyki (t. 1 z 1976; t. 2, cz. 1–2 z lat 1989–1991).

Ojciec matematyka, profesora UW Piotra Zakrzewskiego. Miejsce spoczynku: Cmentarz Powązkowski w Warszawie, kwatera 63, rząd 5, miejsce 10.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]