Janusz Zbaraski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Zbaraski.png

Janusz Zbaraski herbu własnego (ur. przed 1553, zm. 1608) – syn księcia Mikołaja Zbaraskiego, wojewoda bracławski (od 1576), starosta krzemieniecki i piński, był wyznawcą prawosławia, w 1603 roku został unitą[1].

W 1575 rozbił Tatarów pod Zbarażem i w 1578 pod Bracławiem. W czasie operacji wielkołuckiej, pobił pod Toropcem oddział wojsk rosyjskich[2] dowodzony przez księcia Wasilija Dmitrijewicza Chyłkowa. W czasie oblężenia Pskowa pełnił funkcję kwatermistrza. Był też jednym z negocjatorów rozejmu w Jamie Zapolskim.

W 1589 roku był sygnatariuszem ratyfikacji traktatu bytomsko-będzińskiego na sejmie pacyfikacyjnym[3].

W 1589 roku nie udało mu się obronić Zbaraża, który zdobyli i częściowo zniszczyli Tatarzy. Według ks. dr Tadeusz Wojaka, 23 maja 1591 Zbaraski przebywając akurat w Krakowie, wziął udział w obronie protestantów przed atakiem rozjuszonego motłochu (sam również był protestantem). W 1596 prowadził rozmowy w sprawie utworzenia ligi przeciw Turcji. Jako senator brał udział w sejmie zwyczajnym 1605 roku[4]. Podczas rokoszu Zebrzydowskiego stanął po stronie króla.

Dzięki małżeństwu z Anną Czetwertyńską (data ślubu nieznana), jedyną córką księcia Macieja Czetwertyńskiego, przejął dużą część włości tej rodziny. Miał z nią synów: Jerzego i Krzysztofa.

Przedstawiony na obrazie Jana Matejki Stefan Batory pod Pskowem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Litwin, Napływ szlachty polskiej na Ukrainę 1569-1648, Warszawa 2000, s. 203.
  2. wedłud tradycji zachodnioeuropejskiej - moskiewskich
  3. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. I, Wilno 1758, s. 238.
  4. Leszek Andrzej Wierzbicki,Senatorowie koronni na sejmach Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 180.