Japońska Armia Czerwona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Japońska Armia Czerwona (jap. 日本赤軍 Nihon Sekigun?, JRA), znana także jako Anti-Imperialist International Brigade (AIIB) – japońska grupa terrorystyczna, istniejąca w latach 1971-2001[1].

Ugrupowanie założone zostało w 1969 roku jako Frakcja Armii Czerwonej przez studentów powiązanych z ruchem komunistycznym. W 1970 roku członkowie Frakcji Armii Czerwonej porwali samolot a po nieudanej akcji schronili się w Korei Północnej, rząd koreański internował jednak wszystkich terrorystów. Akcja doprowadziła do wewnętrznej walki we Frakcji która zakończyła się przekształceniem jej w 1971 roku w Japońską Armię Czerwoną. Celem Armii Czerwonej było obalenie rządu i japońskiej monarchii oraz doprowadzenie do wybuchu światowej rewolucji[2]. Po przemianowaniu grupa nawiązała współpracę z Ludowym Frontem Wyzwolenia Palestyny i założyła swoją bazę w Libanie. W Libanie członkowie grupy nawiązali kontakt z pozostałymi narodowowyzwoleńczymi ugrupowaniami palestyńskimi takimi jak Czarny Wrzesień, Al-Fatah czy w późniejszym czasie Hamas oraz ugrupowaniami o charakterze skrajnie lewicowym czy nacjonalistycznym z państw europejskich (Tymczasowa Irlandzka Armia Republikańska, ETA, Front Narodowego Wyzwolenia Korsyki, Czerwone Brygady i Frakcja Czerwonej Armii). Istnieją dowody świadczące o tym że Armia Czerwona przeprowadzała zamachy we współpracy z tymi organizacjami[3]. Armia posiadała swoje komórki także w kilku miastach Dalekiego Wschodu w tym Singapurze i Manili[2][1].

W latach 70. uchodziła na Zachodzie za jedną z najbardziej niebezpiecznych i aktywnych grup terrorystycznych[4]. Grupa wsławiła się w 1972 roku masakrą przeprowadzoną na lotnisku w Lod w Izraelu, porwaniem 2 japońskich samolotów i zajęciem kilku ambasad w Kuala Lumpur. W kolejnych latach członkowie Armii dopuścili się m.in. zajęcia ambasady Francji w Hadze czy kolejnych porwań samolotów. Od końca lat 70. działalność grupy osłabła co częściowo związane było z aresztowaniem długoletniego przywócy grupy, Kōzō Okamoto. W 1988 terroryści z Armii Czerwonej podłożyli bombę w klubie dla żołnierzy USA we Włoszech - w zamachu zginęło 5 osób. W tym samym roku członek grupy Yū Kikumura został aresztowany w New Jersey. W lutym 1997 rząd libański aresztował pięciu terrorystów Armii Czerwonej a czterech spośród nich deportował do Japonii. Do ostatecznego kresu grupy przyczyniło się aresztowanie w 2000 roku przebywającej w Japonii przywódczyni grupy, Fusako Shigenobu. Shigenobu rok później z więzienia ogłosiła zakończenie działalności grupy. Niedobitki grupy schroniły się na terenie Korei Północnej[2][1].

Przypisy

  1. a b c Atkins, Stephen E. Encyclopedia of modern worldwide extremists and extremist groups. s. 157-58, Westport, CT: Greenwood Publishing Group, 2004. ISBN 0-313-32485-9
  2. a b c Japonia (terroryzm.com).
  3. Sanoja Hernández, Jesús (2002). Diccionario de terrorismo. s. 174-175, Caracas: El Nacional. ISBN 980388008X.
  4. Condenada a 20 años la fundadora del Ejército Rojo Japonés (elpais.com).

Literatura[edytuj]

  • Jarosław Tomasiewicz: Terroryzm na tle przemocy politycznej (Zarys encyklopedyczny), Katowice 2000, s. 265