Jarosław Gowin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jarosław Gowin
Jarosław Gowin Sejm 2015 09.JPG
Jarosław Gowin (2015)
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1961
Kraków
Wiceprezes Rady Ministrów, minister nauki i szkolnictwa wyższego
Okres od 16 listopada 2015
Przynależność polityczna Polska Razem
Poprzednik Lena Kolarska-Bobińska[1]
Minister sprawiedliwości
Okres od 18 listopada 2011
do 6 maja 2013
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Krzysztof Kwiatkowski
Następca Marek Biernacki
Prezes Polski Razem
Okres od 7 grudnia 2013
Przynależność polityczna Polska Razem
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Zjednoczona Prawica
Okres od 11 lipca 2014
do 11 listopada 2015
Przynależność polityczna Polska Razem

Jarosław Adam Gowin (ur. 4 grudnia 1961 w Krakowie) – polski polityk i publicysta, senator VI kadencji, poseł na Sejm VI, VII i VIII kadencji, założyciel i prezes Polski Razem, przewodniczący klubu parlamentarnego Zjednoczona Prawica, od 2011 do 2013 minister sprawiedliwości, od 2015 wiceprezes Rady Ministrów oraz minister nauki i szkolnictwa wyższego.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj]

Jest synem Ludwika i Aliny[2]. Jego rodzice po wojnie działali w Zrzeszeniu „Wolność i Niezawisłość”[3].

Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle. Przez dziewięć lat był bramkarzem w piłkarskim klubie Czarni 1910 Jasło. Studiował historię filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na uczelni był szeregowym członkiem „Solidarności” i Niezależnego Zrzeszenia Studentów[3]. Studiując w Krakowie, brał udział w wykładach w Dominikańskim Duszpasterstwie Akademickim „Beczka”. Tam poznał Jana A. Kłoczowskiego, Macieja Ziębę, jak również osoby z kręgu Jerzego Turowicza[3]. W 1985 uzyskał tytuł zawodowy magistra.

W latach 80. przebywał w ramach stypendium na Uniwersytecie Cambridge. Pracę zawodową rozpoczął w Instytucie Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Następnie był zatrudniony w Społecznym Instytucie Wydawniczym „Znak”. W latach 1994–2005 pełnił funkcję redaktora naczelnego wydawanego przez Instytut miesięcznika „Znak”. Zasiadał też w zarządzie wydawnictwa[3].

W 2001 w Instytucie Studiów Politycznych PAN uzyskał stopień naukowy doktora rozprawą zatytułowaną Kościół w czasach wolności 1989–1999. Promotorem pracy był Wojciech Roszkowski[4].

Jest autorem książek, m.in. analizy sporów ks. Józefa Tischnera o Kościół pt. Religia i ludzkie biedy. Razem z Manfredem Spiekerem jest autorem publikacji pt. Zaangażowanie czy defensywa – katolicy w życiu Polski i Niemiec. Razem z Dorotą Zańko współtworzył wywiady rzeki z arcybiskupem Józefem Życińskim (Niewidzialne światło) oraz z ks. Józefem Tischnerem, (Przekonać Pana Boga). Napisał kilkaset artykułów filozoficznych, politologicznych, recenzji i wspomnień. W latach 90. zajmował się problemami Kościoła katolickiego w Polsce oraz pontyfikatem Jana Pawła II. Należy do pomysłodawców „Dni Tischnerowskich” i Uniwersytetu Latającego ZNAK-u. Zorganizował mający służyć studentom fundusz stypendialny „Józek Szkolny”. Był współtwórcą i od 2003 do 2011 rektorem Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera[5]. Jest członkiem rady patronackiej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci imienia księdza Józefa Tischnera.

Działalność polityczna[edytuj]

W 1990 związał się z założonym przez Aleksandra Halla Forum Prawicy Demokratycznej, później był przez kilka lat związany ze środowiskiem Unii Demokratycznej i Unii Wolności[3]. Nie należał jednak do żadnej z tych partii[6].

W 2005 z ramienia Platformy Obywatelskiej w okręgu krakowskim został wybrany do Senatu. Po rezygnacji Jana Rokity ze startu w wyborach parlamentarnych w 2007 został umieszczony na pierwszym miejscu listy PO do Sejmu, po czym wstąpił do partii. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 160 465 głosów. Wkrótce po wyborach wszedł w skład zarządu krajowego Platformy Obywatelskiej (zasiadał w nim do października 2010). W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 62 570 głosów[7].

18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra sprawiedliwości w drugim rządzie Donalda Tuska[8]. 29 kwietnia 2013 prezes Rady Ministrów zapowiedział odwołanie Jarosława Gowina ze stanowiska ministra sprawiedliwości[9]. Do odwołania Jarosława Gowina przez prezydenta doszło tydzień później.

W tym samym roku Jarosław Gowin wystartował jako jedyny kontrkandydat Donalda Tuska w bezpośrednich wyborach na stanowisko przewodniczącego PO. W głosowaniu przegrał z dotychczasowym liderem, otrzymując 4114 głosów ważnych (20,42%)[10]. 9 września 2013 poinformował o opuszczeniu Platformy Obywatelskiej, zostając posłem niezrzeszonym. Rozpoczął następnie organizowanie konwencji regionalnych, uruchamiając akcję społeczną „Godzina dla Polski”, z której wyłonił się ruch społeczny[11]. W projekt zaangażowali się m.in. dwaj inni posłowie niezrzeszeni, którzy opuścili PO. Jarosław Gowin podjął także współpracę programową z gronem ekspertów[12] oraz z partią Polska Jest Najważniejsza[13] i ze Stowarzyszeniem „Republikanie” (założonym przez posła Przemysława Wiplera)[14].

7 grudnia 2013 ogłosił powstanie na bazie ruchu społecznego „Godzina dla Polski” nowej partii Polska Razem (pełna nazwa przyjęta przez ugrupowanie do 6 marca 2015 brzmiała „Polska Razem Jarosława Gowina”)[15]. Objął funkcję jej prezesa.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 otwierał listę swojej partii w okręgu małopolsko-świętokrzyskim, jednak ugrupowanie nie osiągnęło progu wyborczego. W lipcu tego samego roku został przewodniczącym nowo powołanego klubu parlamentarnego Sprawiedliwa Polska, skupiającego posłów oraz senatora z Polski Razem i Solidarnej Polski (w marcu 2015 klub przyjął nazwę „Zjednoczona Prawica”). W tym samym miesiącu obie te partie nawiązały ponadto współpracę z Prawem i Sprawiedliwością[16].

9 września 2014 prezydent Bronisław Komorowski powołał go w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[17].

W wyborach parlamentarnych w 2015 kandydował do Sejmu z ostatniej pozycji listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu krakowskim. Uzyskał mandat posła VIII kadencji, otrzymując 43 539 głosów[18], po wyborach przystąpił do Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość.

16 listopada 2015 objął urzędy wicepremiera oraz ministra nauki i szkolnictwa wyższego w rządzie Beaty Szydło[19].

Wyniki wyborcze[edytuj]

Wybory Komitet Wyborczy Organ Okręg Wynik
2005 Platforma Obywatelska RP Senat VI kadencji nr 12 157 083 (25,47%)T[20]
2007 Platforma Obywatelska RP Sejm VI kadencji nr 13 160 465 (28,58%)T[21]
2011 Platforma Obywatelska RP Sejm VII kadencji nr 13 62 570 (12,35%)T[7]
2014 Polska Razem Jarosława Gowina Parlament Europejski VIII kadencji nr 10 40 699 (4,45%)N[22]
2015 Prawo i Sprawiedliwość Sejm VIII kadencji nr 13 43 539 (8,02%)T[18]

Przypisy

  1. Lena Kolarska-Bobińska zajmowała wyłącznie urząd ministra.
  2. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2012-09-23].
  3. a b c d e Krzysztof Losz: Kreowany na konserwatystę. naszdziennik.pl, 26 lutego 2013. [dostęp 2013-08-21].
  4. Jarosław Gowin w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2013-08-21].
  5. Jarosław Gowin. wse.krakow.pl. [dostęp 2012-09-23].
  6. Wywiad dla Radia ZET. radiozet.pl, 10 lipca 2013. [dostęp 2013-08-21].
  7. a b Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2016-04-19].
  8. Prezydent powołał rząd Donalda Tuska. prezydent.pl, 18 listopada 2011. [dostęp 2012-09-23].
  9. Premier odwołał Jarosława Gowina. Zastąpi go Marek Biernacki. gazeta.pl, 29 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-29].
  10. PO zdecydowało. Donald Tusk wygrywa wybory na szefa partii. wp.pl, 23 sierpnia 2013. [dostęp 2013-08-23].
  11. Gowin: najpierw akcja społeczna, potem ruch, potem partia. wprost.pl, 28 września 2013. [dostęp 2013-10-04].
  12. Gowin rozpoczął prace nad „programem rządzenia w latach 2015–2019”. gazeta.pl, 23 września 2013. [dostęp 2013-10-04].
  13. Środowisko Gowina i PJN podpisały porozumienie o współpracy. onet.pl, 4 października 2013. [dostęp 2013-10-04].
  14. Gowin i Wipler podpisali porozumienie o współpracy programowej. interia.pl, 9 października 2013. [dostęp 2013-10-09].
  15. Polska Razem to nazwa nowej partii Jarosława Gowina. gazeta.pl, 7 grudnia 2013. [dostęp 2013-12-07].
  16. Jarosław Kaczyński podpisał porozumienie ze Zbigniewem Ziobro i Jarosławem Gowinem. wp.pl, 19 lipca 2014. [dostęp 2014-08-23].
  17. Posiedzenie Rady Bezpieczeństwa Narodowego. prezydent.pl, 9 września 2014. [dostęp 2014-09-09].
  18. a b Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2016-04-19].
  19. Prezydent powołał rząd. prezydent.pl, 16 listopada 2015. [dostęp 2015-11-16].
  20. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2016-04-19].
  21. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2016-04-19].
  22. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2016-04-19].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]