Jarosław Kaczmarczyk (1885–1944)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jarosław Kaczmarczyk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1885
Binczarowa, Austro-Węgry
Data śmierci 1944
Прапор Русской Народной Республіки Лемків.svg premier Rusińskiej Ludowej Republiki Łemków
Okres od 5 grudnia 1918 r.
do 12 marca 1920 r.
Poprzednik utworzenie urzędu
Następca upadek państwa

Jarosław Kaczmarczyk (ur. 1885 w Binczarowej – zm. 1944) – doktor praw, w latach 19181920 premier Ruskiej Narodowej Republiki Łemków.

Syn Teofila, proboszcza greckokatolickiego w Binczarowej i cieszącego się autorytetem działacza łemkowskiego. Ukończył prawo na Uniwersytecie Lwowskim, przed 1914 r. współpracował z Cyrylem Czerlunczakiewiczem, prawnikiem i działaczem moskalofilskim. W czasie I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej. Od jesieni 1918 r. działał w ruchu łemkowskim, głosząc koncepcję samostanowienia Łemków i próbując zapobiec wcielaniu ich do Wojska Polskiego. Od powstania Rusińskiej Ludowej Republiki Łemków jej premier.

6 czerwca 1921 r. został aresztowany przez władze polskie za antypolską agitację. 10 czerwca tego roku był sądzony za zdradę stanu (przestępstwo to było zagrożone karą śmierci) wraz z dwoma działaczami łemkowskimi: ks. Dymitrijem Chylakiem i Mikołajem Gromadnikiem. Przy braku zgodności wśród przysięgłych, zapadł wyrok uniewinniający[1]. Po tych wydarzeniach wycofał się z życia publicznego, praktykował jako adwokat w Muszynie. Według Almanachu Talerhofskiego w 1939 r. uciekł przed Niemcami do Lwowa, tam został aresztowany przez NKWD i zmarł w Gułagu pod Moskwą[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]