Jarosław Rudniański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Jarosława Rudniańskiego na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie

Jarosław Henryk Rudniański (ur. 1 lipca 1921 w Warszawie, zm. 18 kwietnia 2008) – polski filozof, psycholog, prakseolog, prof. Instytutu Filozofii i Socjologii PAN.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Stefana, filozofa i Justyny z Kochów.

W czasie II wojny światowej więzień gułagu, a następnie żołnierz armii Andersa, uczestnik bitwy o Monte Cassino. Służył w 2 Karpackim Pułku Artylerii Lekkiej, w stopniu kaprala podchorążego. Został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Studiował filozofię Dalekiego Wschodu i psychologię na Uniwersytecie Rzymskim, a następnie psychologię na Uniwersytecie Warszawskim. Był uczniem i współpracownikiem Tadeusza Kotarbińskiego, a także współzałożycielem i honorowym członkiem Towarzystwa Naukowego Prakseologii.

Jego pracą doktorską jest Metody pracy umysłowej ucznia (Warszawa 1967, słowo wstępne Tadeusza Kotarbińskiego), a pracą habilitacyjną książka „Nauka : twórczość i organizacja” (Warszawa, 1976).

W roku akademickim 1968/1969 przebywał w Stanach Zjednoczonych jako stypendysta Departamentu Stanu USA, studiował tam zagadnienie twórczości naukowej. W latach 1980-1989 zajmował się zagadnieniami z dziedziny filozofii działania społecznego: ogólną teorią walki i kompromisu oraz kryteriami wartości moralnych.

Pochowany 26 kwietnia 2008 na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie przy ul. Młynarskiej.

Jego córką jest pisarka Joanna Rudniańska.

Wybrana bibliografia autorska[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • nekrologi „Gazeta Wyborcza” 25 i 26-27 kwietnia 2008 r.
  • portalwiedzy.onet.pl
  • okładka „Homo cogitans: o myśleniu twórczym i kryteriach wartości”