Jarosław Włodarczyk (astronom)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jarosław Remigiusz Włodarczyk (ur. 13 sierpnia 1961) – polski historyk astronomii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Świdnicy, a następnie Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii, kierunek astronomia, na Uniwersytecie Wrocławskim, doktorat i habilitacja z historii astronomii w Instytucie Historii Nauki PAN w Warszawie.

Od 2014 profesor zwyczajny; uczeń Jerzego Dobrzyckiego; pracownik Instytutu Historii Nauki im. Ludwika i Aleksandra Birkenmajerów PAN (w latach 2015–2019 dyrektor) i Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (2007–2021).

Autor licznych artykułów naukowych (m.in. w „Journal for the History of Astronomy”, "Notes and Records: The Royal Society journal of the history of science" i „Kwartalniku Historii Nauki i Techniki”), popularnonaukowych (m.in. w „Wiedzy i Życiu”) i tłumaczeń książkowych; wydał cykl zeszytów Niebo za oknem (dla lat 1999–2002).

W 1995 „za popularyzację wiedzy o Wszechświecie” otrzymał medal im. prof. Włodzimierza Zonna, przyznawany przez Polskie Towarzystwo Astronomiczne. Twórca i wieloletni redaktor naczelny serii książek popularnonaukowych „Na ścieżkach nauki”.

Redaktor naczelny (od 2007) serii Studia Copernicana. Twórca i redaktor naukowy serii „Biblioteka Klasyków Nauki” wydawanej przez Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego oraz serii "Bibliotheca Heveliana" wydawanej przez Instytut Historii Nauki PAN i PAN Bibliotekę Gdańską. Od 2010 kieruje polskim zespołem, działającym w ramach międzynarodowego projektu edycji korespondencji Jana Heweliusza pod egidą Union Académique International oraz Académie Internationale d’Histoire des Sciences.

W 2007 Jarosław Włodarczyk opublikował w czasopiśmie „Journal for the History of Astronomy” pracę, w której udowadnia, że Mikołaj Kopernik stosował do obserwacji zaćmień Słońca camera obscura[1]. Włodarczyk porównał wyniki uzyskane przez Kopernika z wyliczonymi współcześnie maksymalnymi fazami zaćmień Słońca we Fromborku. Różnice pomiędzy nimi mogły wynikać z błędów generowanych przez camera obscura.

Członek Polskiego Towarzystwa Astronomicznego, Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN (w kadencji 2011–2015 zastępca przewodniczącego), Komisji Historii Nauki PAU, Johannes Kepler Working Group przy Międzynarodowej Unii Astronomicznej, Komitetu Kasy im. Józefa Mianowskiego – Fundacji Popierania Nauki (od 1994), członek korespondent Académie internationale d'histoire des sciences(fr.), Polskiej Akademii Nauk i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor książek
Redaktor naukowy książek
  • Albert Einstein, 5 prac, które zmieniły oblicze fizyki (2005)
  • Galileusz, Fragmenty kopernikańskie (2005)
  • Johannes Kepler, Noworoczny podarek albo o sześciokątnych płatkach śniegu (2006)
  • Arthur Stanley Eddington, Czy wszechświat się rozszerza? (2006)
  • Johannes Kepler, From Tübingen to Żagań (wraz z Richardem L. Kremerem) (2009)
  • Jerzy Dobrzycki, Selected Papers on Medieval and Renaissance Astronomy (wraz z Richardem L. Kremerem) (2010)
  • Jan Heweliusz (wraz z Marią Pelczar) (2011)
  • Johannes Hevelius and His World: Astronomer, Cartographer, Philosopher and Correspondent (wraz z Richardem L. Kremerem) (2013)
  • Jerzy Joachim Retyk, Relacja pierwsza z ksiąg O obrotach Mikołaja Kopernika – redakcja naukowa przekładu, wstęp i komentarz (2015)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jarosław Włodarczyk, Solar Eclipse Observations in the Time of Copernicus: Tradition or Novelty? Journal for the History of Astronomy, Vol. 38, Nr 3, 2007, s. 351–364(14).