Jarosław Włodarczyk (astronom)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jarosław Włodarczyk (ur. 1961) – polski historyk astronomii.

Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Świdnicy, a następnie astronomii na Uniwersytecie Wrocławskim, doktorat i habilitacja z historii astronomii w Instytucie Historii Nauki PAN w Warszawie; od 2014 profesor zwyczajny; uczeń Jerzego Dobrzyckiego; pracownik Instytutu Historii Nauki im. Ludwika i Aleksandra Birkenmajerów PAN i Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

Autor książek:

  • Wędrówki niebieskie, czyli Wszechświat nie tylko dla poetów (1999)
  • Historia naturalna gwiazdozbiorów (wraz z prof. Jerzym Dobrzyckim, 2002)
  • Sen, czyli wydane pośmiertnie dzieło poświęcone astronomii księżycowej Jana Keplera – przekład (wraz z Dorotą Sutkowską), wstęp i komentarz (2004)
  • Księżyc w nauce XVII wieku (2005)
  • Tajemnica Gwiazdy Betlejemskiej (2005)
  • Sherlock Holmes i kod wszechświata (2006)
  • Astrologia: historia, mity, tajemnice (2008)
  • Astronomia w dawnym Wrocławiu (2009; współautor Reimund Torge)
  • Księżyc w nauce i kulturze Zachodu (2012)

Redaktor naukowy książek:

  • Albert Einstein, 5 prac, które zmieniły oblicze fizyki (2005)
  • Galileusz, Fragmenty kopernikańskie (2005)
  • Johannes Kepler, Noworoczny podarek albo o sześciokątnych płatkach śniegu (2006)
  • Arthur Stanley Eddington, Czy wszechświat się rozszerza? (2006)
  • Johannes Kepler, From Tübingen to Żagań (wraz z Richardem L. Kremerem) (2009)
  • Jerzy Dobrzycki, Selected Papers on Medieval and Renaissance Astronomy (wraz z Richardem L. Kremerem) (2010)
  • Jan Heweliusz (wraz z Marią Pelczar) (2011)
  • Johannes Hevelius and His World: Astronomer, Cartographer, Philosopher and Correspondent (wraz z Richardem L. Kremerem) (2013)
  • Jerzy Joachim Retyk, Relacja pierwsza z ksiąg O obrotach Mikołaja Kopernika – redakcja naukowa przekładu, wstęp i komentarz (2015)

Autor licznych artykułów naukowych (m.in. w „Journal for the History of Astronomy” i „Kwartalniku Historii Nauki i Techniki”), popularnonaukowych (m.in. w „Wiedzy i Życiu”) i tłumaczeń książkowych; wydał cykl zeszytów Niebo za oknem (dla lat 1999–2002).

Redaktor naczelny (od 2007) serii Studia Copernicana. Twórca i wieloletni redaktor naczelny serii książek popularnonaukowych „Na ścieżkach nauki”. Twórca i redaktor naukowy serii „Biblioteka Klasyków Nauki” wydawanej przez Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.

W 2007 Jarosław Włodarczyk opublikował w czasopiśmie „Journal for the History of Astronomy” pracę, w której udowadnia, że Mikołaj Kopernik stosował do obserwacji zaćmień Słońca camera obscura[1]. Włodarczyk porównał wyniki uzyskane przez Kopernika z wyliczonymi współcześnie maksymalnymi fazami zaćmień Słońca we Fromborku. Różnice pomiędzy nimi mogły wynikać z błędów generowanych przez camera obscura.

W 1995 „za popularyzację wiedzy o Wszechświecie” otrzymał medal im. prof. Włodzimierza Zonna, przyznawany przez Polskie Towarzystwo Astronomiczne.

Członek Polskiego Towarzystwa Astronomicznego, Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN (w kadencji 2011–2015 zastępca przewodniczącego), Komisji Historii Nauki PAU, Johannes Kepler Working Group przy International Astronomical Union, Zarządu Kasy im. Józefa Mianowskiego – Fundacji Popierania Nauki, członek korespondent l'Académie Internationale d'Histoire des Sciences i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Przypisy

  1. Jarosław Włodarczyk, Solar Eclipse Observations in the Time of Copernicus: Tradition or Novelty? Journal for the History of Astronomy, Vol. 38, Nr 3, 2007, s. 351–364(14).